Οι ευνούχοι της Εξουσίας

Non_violence_at_UN_buildingΥπάρχει μια παράξενη προτροπή του Χριστού προς ευνουχισμόν, που την παραθέτει ο Ματθαίος στο ευαγγέλιό του (19:12): «Υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι γεννήθηκαν έτσι από την κοιλιά της μάνας τους. Και υπάρχουν άλλοι που ευνουχίστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που ευνουχίστηκαν μόνοι τους για τη βασιλεία των ουρανών. Όποιος μπορεί να το κάνει, ας το κάνει… (ή «ας προχωρήσει…», όπως ερμηνεύουν άλλοι την προτροπή αυτή)». Ξέχασε κάποιους ο γιος του θεού· εκείνους που στο διάβα της Ιστορίας ευνουχίστηκαν μόνοι τους για να καταλάβουν πόστο στην αυλή του αυτοκράτορα. Θα πρέπει, όμως, να δεχτούμε ότι ο Χριστός μάλλον ενέκρινε έναν τέτοιο «ειρηνικό» μέσο κατάληψης πόστου στην ευλογημένη από τον πατέρα του εγκόσμια εξουσία (όπως μας δίδαξαν οι Απόστολοι ―ιδίως ο Παύλος― και σύμπασα η Χριστιανική Εκκλησία).
Συνέχεια

Η Άννα Ρατ στα νύχια του Κτήνους Στράιχερ

1Κατά καιρούς, οι εθνικοί μας νεοναζιστές εκστομίζουν διάφορες απειλές για το τι θα διαπράξουν εναντίον των αγωνιστών (κομμουνιστών, αριστερών, αναρχικών…), όταν αναλάβουν ή καταλάβουν την εξουσία. Η υπόλοιπη Δεξιά του Κυρίου, που περιορίζεται για την ώρα στο να επιβάλει φασιστικά την εξαθλίωση της εργατικής τάξης και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων, θα συνοδοιπορήσει, σιωπηλώς ή εμπράκτως. Κι αν χρησιμεύει σε κάτι η Ιστορία πάνω στο θέμα, είναι στο να μελετάει κανείς αυτά που διέπραξαν εδώ κι αλλού οι πρόγονοι και οι ήρωες των Χρυσαυγιτών, όπως, για παράδειγμα, οι ναζιστές της Γερμανίας, ώστε να συναγάγει ασφαλή συμπεράσματα. Αυτούς έχουν σαν πρότυπα «ηρώων» οι δικοί μας νεοναζί κι αυτούς μελετάνε με επιμέλεια τα εθνικιστικά μας κτήνη, όχι μόνο για να παραμορφωθούν όσο γίνεται περισσότερο, αλλά για να μπορέσουν κάποτε να τους ξεπεράσουν σε αποκτήνωση.
Συνέχεια

Ο πόλεμος του ακροδεξιού πέους

gay lions

gay lions

Με προβληματίζει ιδιαιτέρως η μαζική και διαρκής διέγερση των χριστιανών της Γαλλίας, που ερεθίστηκαν τόσο αγρίως από την απόφαση της κυβέρνησης Ολάντ να νομιμοποιήσει το γάμο των ομοφυλοφίλων και να αναγνωρίσει τα σχετικά αστικά τους δικαιώματα, ώστε εδώ και κάτι μήνες εκδηλώνουν αλλόφρονοι το μισάνθρωπο πάθος τους υπό την ηγεσία της Εκκλησίας, σύμπασας της ακροδεξιάς του Κυρίου (νεοφιλελεύθερης, νεοναζιστικής, φασιστικής κλπ.), των φανατικών καθολικών οργανώσεων σαν την «Civitas» και τις άλλες ψυχοπαθείς οργανώσεις των συνοδοιπόρων τους, δηλαδή όλων όσων διαθέτει το πολιτικο-θρησκευτικό ποίμνιο της γαλλικής άρχουσας τάξης. Και ενώ όλοι αυτοί βουβάθηκαν και παραμένουν απαθείς και αναίσθητοι απέναντι στο ιμπεριαλιστικό έγκλημα που διαπράττει τόσο καιρό η «σοσιαλιστική» τους κυβέρνηση στην Αφρική (Μάλι, Σομαλία και αλλού), να τους τώρα που διεγέρθηκαν από μια αστικοδημοκρατική θεσμοθέτηση που θα έπρεπε να έχει γίνει από καιρό, όχι μόνο εκεί αλλά και σε όλες τις χώρες του σύγχρονου κόσμου, καθώς επίσης και στη δική μας.
Συνέχεια

Το φάντασμα του «αστυνομικού» κι ο μπάτσος

old tractorΈνας μπόμπιρας, καθισμένος μέσα στα χώματα και στα λασπόνερα, έπλαθε με τις λάσπες διάφορα «ανθρωπάκια»… Κάποια στιγμή τον πλησίασε ένας μπάτσος:
«Τι κάνεις εκεί;» τον ρώτησε.
«Φτιάχνω έναν… αστυνομικό».
«Και… πώς τον φτιάχνεις;
«Παίρνω χώμα, τ’ ανακατεύω με νερά, βάζω και σκατά!»
Αγρίεψε ο μπάτσος, σήκωσε το χέρι (από συνήθεια) να τον χτυπήσει, αλλά πρόλαβε ο πιτσιρικάς και το ’σκασε. Του τη φύλαξε, όμως, ο μπάτσος, κι όταν τον είδε μια άλλη μέρα ν’ ανακατεύει τα χώματα με τα λασπόνερα, πλησίασε αθόρυβα και τον σβέρκωσε.
«Τι φτιάχνεις εκεί;»
«Έναν… πυροσβέστη».
«Και… πώς τον φτιάχνεις τον πυροσβέστη;»
«Να… παίρνω χώμα, τ’ ανακατεύω με νερό και… τον φτιάχνω.»
«Και… σκατά δε βάζεις;»
«Όχι, γιατί τότε θα γινόταν αστυνομικός!»
Συνέχεια

Αριστερό χιούμορ σε καρκινικό φόντο

George Kant

George Kant

Δεν του έφτανε το ότι πετάχτηκε όπως τόσοι και τόσοι Έλληνες νεολαίοι στην ανεργία, όταν αυτό συνέφερε την εταιρεία που εργαζόταν, χωρίς να του πληρώσουν την οφειλόμενη αποζημίωση για την απόλυση και αφού κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις κατέστρεψαν ό,τι ίχνος εργατικού δικαιώματος υπήρχε, για να μπορούν οι καπιταλιστές να καλύπτουν «νόμιμα» τη βαρβαρότητά τους· δεν του έφτανε το νεοναζιστικό καρκίνωμα που πλήττει τη ζωή μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια με τις διάφορες νόμιμες και παράνομες, μα πάντοτε νοσηρές και αιματηρές εκφάνσεις του· ήρθε κι ο καρκίνος αυτοπροσώπως, αυτός ο φασίστας των ασθενειών, με τη μορφή του λεμφώματος non Hodgkin, για να τον πλήξει αρχικά στο θώρακα κι ύστερα ν’ απλωθεί για ν’ αποικίσει ναζιστικώ δικαιώματι το κεφάλι, τις κλείδες και το στέρνο του. Κι αυτά σε εποχή που οι συγκυβερνήσεις, μαζί με την καταστροφή των εργατικών δικαιωμάτων έχουν μετατρέψει  το Σύστημα Υγείας σε σύστημα Θανάτου.
Συνέχεια

Από τον Ιησού του Ναυή στον Μιχαλολιάκο

1280Δεν ξέρω ποιο «Θεό» αναζητάει το «ΒΗΜΑ» (7.2.2013, ηλεκτρονική έκδοση) μέσω ενυπόγραφης… αγγελίας επιφυλλιδογράφου του (βλ. Ν.Χειλάς «Ζητείται Θεός»), εκφράζοντας την πεποίθηση ότι «Μόνο αυτός [ο «Θεός»] θα μπορούσε να τιμωρήσει κάποτε τις αμαρτίες του Νίκου Δένδια». (Φυσικά, η εργατική τάξη, οι καταπιεσμένοι, ο αγωνιζόμενος λαός έχουν a priori αποκλειστεί από τη σκέψη των πάσης φύσεως μιντιακών διανοούμενων της άρχουσας τάξης ― προφανώς, λόγω της αστικής ιδεολογίας αυτών των φερεφώνων της. Οπότε, οι ευαίσθητοι δημοσιολόγοι μας, όντας απελπισμένοι από τα εγκλήματα της Εξουσίας και των εκπροσώπων της τύπου Δένδια, το ’ριξαν στη Θεολογία· γι’ αυτό άλλωστε ονομάζουν «αμαρτίες» τα εγκλήματα· είναι ένας παλιός και δοκιμασμένος τρόπος της Εξουσίας, για να εγκλωβίζει τη σκέψη των ανθρώπων στο Υπερπέραν, μακριά από κάθε εγκόσμιο πειρασμό, όπως είναι, π.χ., αυτός της επαναστατικής ανατροπής.)
Συνέχεια

Δυο κομμένα αυτιά

Τι βαρβαρότητα κι αυτή, να μπούνε νύχτα στο νοσοκομείο και να του κόψουν σύριζα με ξυράφι τα δυο αριστοκρατικά του αυτιά! Την ώρα, μάλιστα, που νοσηλευόταν εκεί κατάκοιτος για… ανύπαρκτη αρρώστια! Έφριξα. Και θα έφριξαν τότε, νομίζω, οι ευαίσθητοι αστοί μας κι οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, χουφτώνοντας έντρομοι τα δικά τους πολύτιμα αυτιά, για να τα προφυλάξουν από την ενδεχόμενη επίθεση του δράστη ή των δραστών, που ποτέ δε μάθαμε τ’ όνομά τους, κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Κι  απόμειναν, λένε, να χάσκουν στη θέση των κομμένων αυτιών δυο τρύπες, που τις έφραζε ο Μερκάτης με τ’ «αυτιά» ενός καπέλου για το κρύο μονίμως κατεβασμένα, για να μην μπαίνει αδέσποτος ο αέρας από τη μια και βγαίνει ανεμπόδιστος απ’ την άλλη, μια και δεν υπήρχε τίποτε ανάμεσά τους να σταματήσει την κυκλοφορία. Δυστυχώς δεν υπήρχαν τότε οι Φουστάνοι, για να του κόψουν τίποτε… οπίσθια κομμάτια και να τα επικωλήσουν στη θέση των οπών. Κρίμα!
Συνέχεια