Κι ακολούθησε η σφαγή των νηπίων…

01AΧριστούγεννα! Κι όπως λέει ο ευαγγελικός μύθος του Ματθαίου, τη γέννηση του θεανθρώπου ακολούθησε η ημέρα της σφαγής χιλιάδων νηπίων απ’ τον Ηρώδη (29 Δεκέμβρη) — κάπου δεκατέσσερις χιλιάδες. Κι αυτή τη σφαγή την ξεχνάμε… Ίσως γιατί, πέρα απ’ το μύθο, συνηθίσαμε στις σφαγές· γιατί δεν ήταν η πρώτη, αφού πριν απ’ αυτή είχαν προηγηθεί χιλιάδες τέτοιες σφαγές κατ’ εντολήν του επουράνιου Κυρίου και των πάντα ευλογημένων από Αυτόν εγκόσμιων Εξουσιών, ούτε η τελευταία, αφού μέχρι αυτή τη στιγμή συνεχίζουν να διαπράττονται χιλιάδες άλλες, με πιο πρόσφατες αυτές στη Μέση Ανατολή   και στην Αφρική, όπου, στο όνομα του Θεού  (των Χριστιανών, των Μουσουλμάνων, των όποιων Άλλων της παγκόσμιας θρησκευτικής μυθολογίας…) και για τα συμφέροντα των Κυρίαρχων του Κόσμου αλληλοσφάζονται οι πιστοί που θεωρούν ως θεάρεστο το πρόσθετο καθήκον να σφάξει ο ένας τα παιδιά του άλλου. Κάτι σαν θρησκευτικό bonus δηλαδή, που διευκολύνει την πρόσβαση στον Παράδεισο των θεών τους.
Συνέχεια

Advertisements

Δυο κομμένα αυτιά

Τι βαρβαρότητα κι αυτή, να μπούνε νύχτα στο νοσοκομείο και να του κόψουν σύριζα με ξυράφι τα δυο αριστοκρατικά του αυτιά! Την ώρα, μάλιστα, που νοσηλευόταν εκεί κατάκοιτος για… ανύπαρκτη αρρώστια! Έφριξα. Και θα έφριξαν τότε, νομίζω, οι ευαίσθητοι αστοί μας κι οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, χουφτώνοντας έντρομοι τα δικά τους πολύτιμα αυτιά, για να τα προφυλάξουν από την ενδεχόμενη επίθεση του δράστη ή των δραστών, που ποτέ δε μάθαμε τ’ όνομά τους, κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Κι  απόμειναν, λένε, να χάσκουν στη θέση των κομμένων αυτιών δυο τρύπες, που τις έφραζε ο Μερκάτης με τ’ «αυτιά» ενός καπέλου για το κρύο μονίμως κατεβασμένα, για να μην μπαίνει αδέσποτος ο αέρας από τη μια και βγαίνει ανεμπόδιστος απ’ την άλλη, μια και δεν υπήρχε τίποτε ανάμεσά τους να σταματήσει την κυκλοφορία. Δυστυχώς δεν υπήρχαν τότε οι Φουστάνοι, για να του κόψουν τίποτε… οπίσθια κομμάτια και να τα επικωλήσουν στη θέση των οπών. Κρίμα!
Συνέχεια

Η σφαγή της 3ης Δεκέμβρη

Εκείνη την Κυριακή ο Ριζοσπάστης καλούσε το λαό σε συλλαλητήριο στο Σύνταγμα. Αυτό που ζητούσε το Κ.Κ.Ε ήταν μια «Κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας» (Ριζοσπάστης 3.12.1944), αφού ήδη το προηγούμενο διάστημα είχε αποδειχτεί από τα γεγονότα ότι ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου (ηγέτης του «Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος»!) ανασυγκροτούσε το στρατό της αντίδρασης και μια δεξιά κυβέρνηση στην υπηρεσία των ντόπιων και ξένων κυρίαρχων συμφερόντων. Συνεργάτης και καθοδηγητής σ’ αυτά τα σχέδια της ελληνικής κυβέρνησης υπήρξε ο άγγλος στρατηγός  Σκόμπι, ο οποίος είχε διοριστεί για το ρόλο αυτό από την αγγλική κυβέρνηση και τον γνωστό για τη ακροδεξιά του ιδεολογία άγγλο πρωθυπουργό Ουίνστον Τσόρτσιλ. Όπως δημοσιεύτηκε στο Βήμα (1.6.2003), σ’ ένα άρθρο που προσπαθεί να… σβήσει το ρόλο του Γεωργίου Παπανδρέου και να μεταθέσει την αποκλειστική ευθύνη στους Άγγλους, «Ο στρατηγός είχε την πλήρη στήριξη του πρωθυπουργού Γουίνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος τον περιέβαλε με απόλυτη εξουσία και φρόντισε να του μεταδώσει τη δική του αλύγιστη αποφασιστικότητα για τη συντριβή του EAM».
Συνέχεια

25 Νοέμβρη, τρεις «πεταλούδες» στον Άγιο Δομίνικο…

H Δομινικανή Δημοκρατία ή Άγιος Δομίνικος (Santo Domingo) βρίσκεται στην Καραϊβική. Έχει περίπου 10 εκατομμύρια πληθυσμό (9.650.054 σύμφωνα με μια επίσημη εκτίμηση του 2009) και κατέχει τα ανατολικά 2/3 του νησιού  Εσπανιόλα, ενώ το δυτικό 1/3 το κατέχει η Αϊτή. Παρότι χαρακτηρίζεται «Λαοκρατική Προεδρική Δημοκρατία» αποτελεί στην ουσία προτεκτοράτο των Η.Π.Α από το 1916, χρονιά που αυτές κατέλαβαν το νησί για να τακτοποιήσουν τα πολιτικά πράγματα και τα οικονομικά του Αγίου Δομίνικου και της Αϊτής. Αφού συγκρότησαν και το στρατό και εκσυγχρόνισαν τις δυνάμεις ασφαλείας των δύο αυτών  «ανεξάρτητων» χωρών, τα στρατεύματα των Η.Π.Α επέστρεψαν στη χώρα τους. Πριν φύγουν από τον Άγιο Δομίνικο (1924) παρέδωσαν την πολιτική εξουσία στον Rafael Leónidas Trujillo Molina, τον επονομαζόμενο «Jefe» («Αφεντικό»). To 1930 o Rafael Trujillo εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας, κερδίζοντας στις σχετικές εκλογές το 95% των ψήφων μέσω εκτεταμένης νοθείας, και κυβέρνησε τη χώρα μέχρι το 1961 που δολοφονήθηκε (μάλλον από τη C.I.A).
Συνέχεια

Ο Αχαιός ρουφιάνος Καλλικράτης κι ο ομώνυμος νόμος

Μία από τις πρακτικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ, από τότε που ανέλαβε την πολιτική εξουσία (1981) μέχρι σήμερα, ήταν να κάνει «επανάσταση» στα ονόματα των θεσμών και να μας οδηγεί προς τους περασμένους αιώνες με τα περιεχόμενά τους.  Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί χαρακτήρισαν τους θεσμούς που επέβαλε σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα ως «μεσαιωνικούς» (παράδειγμα οι εργασιακές σχέσεις), τη στιγμή που το ίδιο μιλούσε για «επανάσταση». (Ο Γιωργάκης επανέλαβε αρκετές φορές τον τελευταίο καιρό ότι πραγματοποιεί «επανάσταση», κι ας νομίζουμε εμείς ότι μας πάει στην εποχή της δουλοπαροικίας.) Κάτι παρόμοιο συνέβη με τα ονόματα των Υπουργείων μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός (2009), θέλοντας μ’ αυτό να σημάνει την έναρξη της «νέας» Πολιτικής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Πολλοί, μάλιστα, από τα στελέχη και τους οπαδούς του φρόντιζαν με φορτικό τρόπο να μας διορθώνουν, αν επιμέναμε να τον λέμε «Γιωργάκη». Έπρεπε πλέον να τον αποκαλούμε Γεώργιο Παπανδρέου ή Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου. Και κάποιοι άλλοι κακόβουλοι βάλθηκαν να μας θυμίσουν ότι το πραγματικό αρχικό όνομα του Γιωργάκη ήταν… Τζέφρι (Geoffrey). Πιο κακόβουλος απ’ όλους ήταν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος, πριν από χρόνια, όταν αντικαταστάθηκε από το Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου στο Υπουργείο Εξωτερικών, άρχισε να πετάει γι’ αυτόν διάφορα υπονοούμενα του τύπου «Κάνει ανιστόρητες και αδιέξοδες επιλογές. Για να κάνεις εξωτερική πολιτική πρέπει να έχεις στοιχειώδεις γνώσεις ιστορίας. Είναι μια πολιτική η οποία, κατά την άποψή μου, θα μας οδηγήσει ακριβώς στο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε» («Εθνος της Κυριακής», 19/11/ 2000) και «… εγώ δεν θεωρώ ότι ο κ. Παπανδρέου έχει τα προσόντα να γίνει πρωθυπουργός της Ελλάδας (…) θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι δεν τον θεωρώ κατάλληλο για να γίνει πρωθυπουργός, ασχέτως αν είναι σήμερα πολύ της μόδας ο κ. Παπανδρέου. Πιστεύω επιπλέον και για λόγους αισθητικούς ότι θα είναι απαράδεκτη εξέλιξη, θα είναι παλινδρόμηση(…)» («Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 16/9/2001).
Συνέχεια