Ο εγγονός του Πάγκαλου

sumoΤελικά, περιπτώσεις σαν του Θόδωρου Πάγκαλου (του εγγονού του ομώνυμου δικτάτορα) έχουν θέσει τα τελευταία χρόνια σε σοβαρή δοκιμασία κάποιες πεποιθήσεις μου που τις θεωρούσα ακλόνητες, όπως την καθοριστική προτεραιότητα των εν γένει κοινωνικών σχέσεων και συνθηκών έναντι της κληρονομικότητας, σχετικά με τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, της ιδεολογίας  και της συμπεριφοράς ενός ατόμου. Και μη βιαστούν κάποιοι δογματικοί μαρξιστές να μου πουν «μα, τι αντιφατικά είναι αυτά που λες τώρα;» ή «δε σκέφτεσαι σε ποιες οικογενειακές συνθήκες μεγάλωσε αυτό το Σούμο!» (δυστυχώς, τ’ άκουσα κι αυτό το γιαπωνέζικο από κάτι ψευδοσλανγκόφιλα φρικιά), αλλά θα ήθελα ν’ απαντήσω στους πρώτους (τους δογματικούς) να μην ξεχνούν ότι ο Μαρξ είχε ως βασική αρχή του το «de omnibus dubitandum (est)» (να αμφιβάλεις / να διερωτάσαι για όλα…), οπότε καλώς κάνω και θέτω τις πεποιθήσεις μου σε αμφισβήτηση (σύμφωνα πάντα με τα νεότερα δεδομένα και την επιστήμη), όσο για τα ψευδοσλανγκόφιλα, θα ήθελα να τους προτρέψω να χρησιμοποιούν καλύτερα τη Σλανγκική, αφού σύμφωνα με το σλανγκ λεξικό η λέξη «σούμο» αναφέρεται απλώς στους υπέρβαρους, τους παχύσαρχους, αυτούς που θυμίζουν παλαιστές του σούμο, χωρίς υποτιμητικές συνδηλώσεις, ιδιαιτέρως για τα πολιτικά ΑμεΑ …
Όσο για τα φρικιά, πιστεύω πως είναι ορθότερη η θέση τους (βλ. λήμμα «Σούμο» στη Φρικηπαίδεια) που υποστηρίζει ότι «Το σούμο είναι μια ευγενής πολεμική τέχνη που μας έρχεται από την Ιαπωνία. Δύο υπερτροφικοί μπεμπέδες, οι οποίοι φοράνε μόνο πάνες, χτυπιούνται προσπαθώντας να βγάλει ο ένας τον άλλον από ένα κύκλο. Τα τελευταία χρόνια, το σούμο έχει γίνει δημοφιλές και εκτός Ιαπωνίας, με μεγάλους αθλητές στην Ελλάδα (βλ. Πάγκαλος…)». Η «μόνη» τους απορία είναι «πώς μπορεί κανείς να παχύνει τόσο τρώγοντας ιαπωνέζικο φαγητό, όσο ρύζι και να βάλει μέσα», αλλά, αφού αναφέρουν ως πρώτο παράδειγμα τον εγγονό του δικτάτορα, θα τους πω ότι ο Θόδωρος αποφεύγει το ρύζι και πάσχει ψυχαναγκαστικά από  χρόνια  «ανθρωποφαγία», για την οποία διαθέτει έναν πλούσιο, δωδεκάτομο τσελεμεντέ με συνταγές για «κομμουνιστοφαγία», «συριζοφαγία», «αναρχοφαγία», «εργατοφαγία», «δημοσιοϋπαλληλοφαγία», «αγροτοφαγία», «μεταναστοφαγία», «νεολαιοφαγία», «απεργοφαγία», «ανεργοφαγία», «συνταξιουχοφαγία», και «γενική λαοφαγία», τις οποίες γαρνίρει με διάφορα ακροδεξιά και, κατά συνέπεια, νοσογόνα καρυκεύματα, παρότι διάφοροι «αλήτες» τού έχουν προσφέρει  αφειδώς και επανειλημμένα στο παρελθόν πεταχτά βιολογικά γιαούρτια, μπας κι αλλάξει μενού, αλλά πού εκείνος, στον πούλο του (αλήθεια τον βλέπει;).
Αυτά, όμως, όλα μας είναι αδιάφορα, γιατί άλλο είναι το θέμα μας και το πρόβλημά μου: Συνθήκες ή κληρονομικότητα; Κοινωνική θέση (αστός και επαγγελματίας πολιτικός, όπου «το κοινωνικοοικονομικό είναι καθόρισε τη συνείδηση») ή κληρονομικότητα (όπου «το μήλο έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά», δηλαδή οι πολιτικοί απόγονοι κατέληξαν σαν τους πολιτικούς τους προγόνους… –βλ. παράδειγμα νεοναζί— κι ο Θοδωρής στα σκατά, όπως στιχουργούσε ο Βάρναλης); Ειλικρινώς, δεν μπορώ να πάρω θέση, για να μην τον αδικήσω. Ίσως να έχει πάθει αλτσχάιμερ ο άνθρωπος, κι αντί να τον φροντίσουν μπας και υπάρξει καμιά έκλαμψη απ’ το νεανικό του αριστερό παρελθόν (αυτό ίσως και να το θεωρούν οι καθεστωτικοί  επικίνδυνο), τον γυροφέρνουν από δω κι από κει στα αστικά τηλεοπτικά και ραδιοφονικά μέσα, για να εκφωνήσει τις αμετροεπείς του μπαρουφολογίες, ή δημοσιεύουν τις διάφορες τσελεμεντικές («Μαζί τα φάγαμε») και «λογοτεχνικές» του μαλακογραφίες (π.χ., «Ο Ρας ήταν Έλληνας», όπου «το γκαρσόνι ήταν ξεκωλιάρα» και ο Ρας –τι αποκάλυψη!– ήταν όχι μόνο… σκύλος, αλλά και… Έλληνας, — όσοι δεν το διαβάσατε, διαβάστε το, για να καταλάβετε τι σεξουαλικά και εθνικιστικά απωθημένα κουβαλάει ένας τέτοιος «σοσιαλιστικός» εγκέφαλος).  Ας πούμε, όμως, και κάτι σοβαρό, που αφορά όσα επιδιώκουν αυτές τις ημέρες η άρχουσα τάξη και διάφοροι πολιτικοί της εκπρόσωποι, προκειμένου να περάσουν τα ακροδεξιά  τους ιδεολογήματα στον ελληνικό λαό, ταυτίζοντας  τους νεοναζί και τους φασίστες με τους κομμουνιστές και τους αριστερούς («θεωρία των δύο άκρων» και άλλα συναφή κατασκευάσματα) και επιστρατεύοντας —ποιον άλλο;— τον εγγονό Πάγκαλο.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα τραμπούκων!», κραύγασε ο Θεόδωρος Πάγκαλος από την οθόνη της Δημόσιας Τηλεόρασης στις αρχές του Σεπτέμβρη. «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα τραμπούκων όπως είναι από την άλλη πλευρά η Χρυσή Αυγή. Δεν είναι δικαίωμά τους να μου ρίχνουν γιαούρτι όταν πάω να πω μια άποψη δημόσια.» Και πριν περάσουν λίγες ημέρες, όταν τα ένοπλα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επιτέθηκαν στην ομάδα αφισοκολλητών του ΚΚΕ και στη συνέχεια δολοφόνησαν τον Παύλο, ο Θεόδωρος Πάγκαλος ο Β΄ ξαναχτύπησε: «“Η Χρυσή Αυγή δεν είναι το μόνο κόμμα που δεν θέλει τη Δημοκρατία. Είναι και το ΚΚΕ, καθώς και κάποια άλλα κόμματα που δεν το λένε”», δήλωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Κι ίσως επειδή φοβήθηκε πως δεν τον άκουσαν επανέλαβε: «“Και δεν είναι το μόνο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Το ΚΚΕ έχει στο καταστατικό του την κατάργηση της αστικής δημοκρατίας”».
Στα μυαλά των αστών δεν υπάρχει άλλη «Δημοκρατία» εκτός απ’ την αστική. Κι ο Πάγκαλος το δηλώνει εμμέσως αλλά καθαρά στα παραπάνω αποσπάσματα, όπου ταυτίζει την «Δημοκρατία» με την «αστική δημοκρατία» που «θέλει να καταργήσει το ΚΚΕ και κάποια άλλα κόμματα» (βλ. το ευρύτατο φάσμα των κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων, και όχι μόνο). Σα να μην ξέρει ο κάποτε ινστρούχτορας κομμουνιστής (;), αργότερα «σοσιαλιστής» και νυν καραμπινάτος ακροδεξιός ότι η «αστική δημοκρατία» είναι «αστική ολιγαρχία» (ή «δικτατορία με φερετζέ», όπως έλεγε ο Βάρναλης). Μπορεί, όμως, να πάσχει πράγματι από αλτσχάιμερ (ή κάποια άλλη βαριά μορφή άνοιας) και να το ’χει ξεχάσει. Με τόσο λίπος στην εγκεφαλική σου φαιά ουσία, πολλά μπορεί να πάθεις, όπως, π.χ., να καταλήξεις πολιτικό τραμπάκουλο. Φοβάμαι, όμως, ότι στην ηλικία που βρίσκεται ταυτίστηκε με τον παππού του (που μεταξύ άλλων υπήρξε κομμουνιστοφάγος, υπερασπιστής των κατοχικών κυβερνήσεων και πρωτεργάτης των ταγμάτων ασφαλείας) και γι’ αυτό αμφιβάλλω, όχι για την κοινωνικοοικονομική θέση και τον καθοριστικό της ρόλο στη συνείδηση των ανθρώπων, όσο για το ρόλο που παίζει η κληρονομικότητα στα μυαλά τους. Τόση ιδεολογική ταύτιση παππού και εγγονού δεν εξηγείται, διάολε, μόνο με κοινωνικοοικονομικές βάσεις και εποικοδομήματα!

Advertisements