Ο πόλεμος του ακροδεξιού πέους

gay lions

gay lions

Με προβληματίζει ιδιαιτέρως η μαζική και διαρκής διέγερση των χριστιανών της Γαλλίας, που ερεθίστηκαν τόσο αγρίως από την απόφαση της κυβέρνησης Ολάντ να νομιμοποιήσει το γάμο των ομοφυλοφίλων και να αναγνωρίσει τα σχετικά αστικά τους δικαιώματα, ώστε εδώ και κάτι μήνες εκδηλώνουν αλλόφρονοι το μισάνθρωπο πάθος τους υπό την ηγεσία της Εκκλησίας, σύμπασας της ακροδεξιάς του Κυρίου (νεοφιλελεύθερης, νεοναζιστικής, φασιστικής κλπ.), των φανατικών καθολικών οργανώσεων σαν την «Civitas» και τις άλλες ψυχοπαθείς οργανώσεις των συνοδοιπόρων τους, δηλαδή όλων όσων διαθέτει το πολιτικο-θρησκευτικό ποίμνιο της γαλλικής άρχουσας τάξης. Και ενώ όλοι αυτοί βουβάθηκαν και παραμένουν απαθείς και αναίσθητοι απέναντι στο ιμπεριαλιστικό έγκλημα που διαπράττει τόσο καιρό η «σοσιαλιστική» τους κυβέρνηση στην Αφρική (Μάλι, Σομαλία και αλλού), να τους τώρα που διεγέρθηκαν από μια αστικοδημοκρατική θεσμοθέτηση που θα έπρεπε να έχει γίνει από καιρό, όχι μόνο εκεί αλλά και σε όλες τις χώρες του σύγχρονου κόσμου, καθώς επίσης και στη δική μας.
Υποστηρίζω μια τέτοια θέση, παρότι δεν τρέφω καμιά εκτίμηση για το θεσμό του γάμου (ιδιαιτέρως για τον θρησκευτικό γάμο και τις κάθε είδους ιερολογίες και μυθολογίες που συνοδεύουν την αστική αυτή σύμβαση των δύο φύλλων) ― ερωτεύονται με πάθος κι ύστερα παντρεύονται («με τις ευλογίες του Θεού») για να πνίξουν οι πλείστοι τον έρωτα μέσα στη φθαρμένη αυτή σύμβαση, να βαρεθούν θανάσιμα, να μισηθούν ή ακόμα και να σκοτωθούν με πάθος. Οι ελάχιστοι που διαιωνίζουν τις αυταπάτες τους, μάλλον χρήζουν ψυχολογικής βοηθείας. Τελικά, τι να ζηλέψεις απ’ την πάθηση αυτή που οι χριστιανοί την έχουν αναγάγει σε «Θείον Μυστήριον»; Μυστήριο.
Το ότι υποστηρίζω αυτή την ιδιαιτέρως απαξιωτική θέση για το θρησκευτικό γάμο δεν αλλάζει καθόλου την αρνητική μου στάση απέναντι στον γάμο γενικά, κάτι που με κάνει μεταξύ άλλων να προβληματίζομαι για τη στάση διαφόρων κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων και οργανώσεων που περιορίζονται σε μια θετική εκτίμηση του πολιτικού γάμου, χωρίς να εξετάζουν περαιτέρω τον ίδιο το θεσμό, ασχέτως μορφής. Γράφει, π.χ., προσφάτως ο Ριζοσπάστης (15.1.2013): «Στα ψιλά οι καλές ειδήσεις: Καλή είδηση είναι η στροφή στους πολιτικούς γάμους, έστω κι αν αυτό γίνεται για οικονομικούς λόγους. Το γεγονός που μετράει είναι ότι για πρώτη φορά καταγράφονται τόσοι πολιτικοί γάμοι όσοι και θρησκευτικοί.» Και η θέση μου, πρόχειρα και συνοπτικά εκφρασμένη, είναι: Αν γίνεται για οικονομικούς λόγους, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν απαλλαγεί καθόλου από την επιρροή της Εκκλησίας. Αν είχαν χρήματα θα είχαν τελέσει θρησκευτικό γάμο. Και κάτι χειρότερο: Αρκετά μέλη και στελέχη του κόμματός τους και της Αριστεράς γενικά, που είχαν τα απαιτούμενα χρήματα, τέλεσαν θρησκευτικό γάμο, παρότι είναι θεσμοθετημένος και ο πολιτικός εδώ και τριάντα χρόνια. Το ζήτημα είναι, όμως, να μην μεταφερθούν τελικά οι όποιες εξουσίες της Εκκλησίας για το γάμο στο Κράτος, αλλά να ελευθερωθούν οι άνθρωποι από τις όποιες εξουσιαστικές και καταναγκαστικές ρυθμίσεις, ώστε να διαμορφώνουν τις ερωτικές και γαμήλιες σχέσεις τους όπως θέλουν οι ίδιοι· και να είναι η μορφή που αυτοί καθορίζουν ισότιμη με την οποιαδήποτε άλλη. Αντίστοιχα, να καθορίζουν οι ίδιοι ελεύθερα και τη λύση της σχέσης τους, χωρίς την παρέμβαση του Κράτους και των δικαστηρίων του ― το τέλος της «αγάπης», π.χ., δεν είναι νόμιμος λόγος διαζυγίου. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις τους προς τα παιδιά είναι μια άλλη ιστορία, γιατί πολλά από αυτά πέφτουν συχνά θύματα του πολέμου των κάποτε ερωτευμένων γονιών τους. Αφού, όμως, αναφέρθηκα στον προβληματισμό μου για τη θέση που φαίνεται να υποστηρίζουν τα κομμουνιστικά και τα αριστερά κόμματα και οι αντίστοιχες οργανώσεις, ας επικαλεστώ και ελάχιστα στοιχεία από τη ζωή του Μαρξ και του Ένγκελς που μάλλον παραμένουν σε πολλούς άγνωστα, αν και δείχνουν τη δική τους θέση πάνω στο θέμα του γάμου.
Ο Μαρξ, που τον θέλουν οι μαρτυρίες των οικείων του να παραμένει ως το θάνατο του ερωτευμένος με την σύντροφό του (παρά τα εξωσυζυγικά του αμαρτήματα), έγραψε κάποτε στον Πολ Λαφάργκ: «Ξέρεις ότι θυσίασα όλη μου την περιουσία στον επαναστατικό αγώνα. Δεν το μετανιώνω. Εντελώς αντίθετα, αν ξαναζούσα θα έκανα το ίδιο. Εντούτοις, δε θα παντρευόμουν». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι μετάνιωσε για το γάμο, επειδή με την αγαπημένη του, την Τζένη φον Βεστφάλεν, έζησαν μεγάλες οικογενειακές τραγωδίες. Ισχυρό, πράγματι, επιχείρημα. Και θα μπορούσε να δεχτεί κανείς πως, όταν έγραφε τα παραπάνω στον Λαφάργκ, είχε στο μυαλό του αποκλειστικά τη δική του έγγαμη σχέση και τα μαρτύριά της, αν και υπάρχουν άλλα σημεία που δείχνουν πως η στάση του γενικά απέναντι στο γάμο ήταν μάλλον αρνητική, σε αντίθεση με τη στάση του απέναντι στον έρωτα. Ελάχιστο παράδειγμα, δυο στίχοι του Σίλερ που βρέθηκαν ανάμεσα στα χειρόγραφα του: «Αχ! Να μπορούσε να ανθίζει για πάντα/ η χρυσή εποχή του νεανικού έρωτα!». Αποκαλυπτική είναι όμως η επιλογή του Ένγκελς να μην παντρευτεί, αλλά να συμβιώσει χωρίς γάμο με την αγαπημένη του Μαίρη Μπερνς. Και περισσότερο αποκαλυπτική υπήρξε η συνέχεια: Όταν πέθανε η Μαίρη, ο Ένγκελς σύναψε ερωτική σχέση και συμβίωσε με την Λίζι Μπερνς, την αδελφή της Μαίρης. Με μια διαφορά: με τη Λίζι τελικά παντρεύτηκε (την παραμονή του θανάτου της), γεγονός που μάλλον χρειάζεται διευκρίνιση, αλλά δεν διαθέτουμε τα αναγκαία στοιχεία για να εξηγήσουμε μια τέτοια πράξη. Ο Ένγκελς, πάντως, είναι εκείνος που μας άφησε περισσότερα στοιχεία για να καταλάβουμε ποια ήταν η θέση του (μάλλον και η θέση του Μαρξ) για το γάμο: «Αν είναι ηθικός μονάχα ο γάμος που βασίζεται στην αγάπη, το ίδιο παραμένει ηθικός μονάχα όταν εξακολουθεί να υπάρχει η αγάπη. Η διάρκεια όμως του ατομικού έρωτα διαφέρει πολύ από άτομο σε άτομο, ιδίως στους άντρες, κι ένα ουσιαστικό τέλος της έλξης ή το παραμέρισμά της από μια καινούρια φλογερή αγάπη, κάνει ευεργετικό το χωρισμό, τόσο για τα δύο μέρη, όσο και για την κοινωνία. Πρέπει μόνο ν’ απαλλαγούν οι άνθρωποι από την ανάγκη να τσαλαβουτούν μέσα στην άχρηστη λάσπη μιας δίκης διαζυγίου». Φαίνεται πως ο Ένγκελς του 19ου αιώνα, τουλάχιστον σε κάποια ζητήματα όπως αυτά του έρωτα και του γάμου, ήταν πολύ πιο προχωρημένος από πολλούς επίσημους μαρξιστές του 21ου αιώνα. Ας γυρίσουμε όμως στους χριστιανούς διαμαρτυρομένους της Γαλλίας.
Οι χριστιανοί της Γαλλίας, λοιπόν, υπό την ανωτέρω δεξιά και ακροδεξιά σύνθεση και ηγεσία έχουν ξεσηκωθεί κυρίως από τον Ιανουάριο και διαδηλώνουν εναντίον της νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλοφίλων ―οχτακόσιες χιλιάδες διαδήλωναν τον Ιανουάριο, ένα εκατομμύριο προχτές (η Αστυνομία τους δίνει λιγότερους)― κι έφτασαν να συγκρουστούν με τις αστυνομικές δυνάμεις, οι οποίες, φυσικά, αντιμετώπισαν τους χριστιανούς διαδηλωτές με αγάπη και αβρότητα ως αδελφούς εν Θεώ και ιδεολογία ― μόνο κάτι ψιλές πέσανε για τα μάτια. (Παρεμπιπτόντως, μια πληροφορία που αναφέρει ότι μετέβη εσπευσμένως στην Γαλλία ο Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος ο Χουντοδοξαστής, για ευλογία και συμπαράσταση, τεκμαίρεται ως αναξιόπιστος. Κατά πρώτον, οι Γάλλοι χριστιανοί έχουνε, λέει, τους δικούς τους ακροδεξιούς αγίους. Και κατά δεύτερον, ο Θανάσης δεν ξέρει γρι γαλλικά. Κάτι γερμανικά γαυγίζει ―ράους, φερμπότεν, Χάιλ Χίτλερ και τέτοια― που τα ’μαθε μελετώντας φυλλάδια για ναζιστές τουρίστες. Γι’ αυτό μη λέμε ό,τι μας κατεβαίνει.) Να είστε, πάντως, βέβαιοι ότι στο μέλλον, αν κάποια αριστερή κυβέρνηση αποφασίσει να αναγνωρίσει τα αστικά δικαιώματα των ομοφυλοφίλων θα συναντήσει τη λυσσασμένη αντίδραση των ελλήνων ομοϊδεατών όλων των παραπάνω.
Υπάρχει πάντως, σχετικά με όλα αυτά, κάτι που ενδεχομένως μπορεί να τινάξει στον αέρα ή τουλάχιστον να θέσει σε σοβαρότατη αμφισβήτηση τις οποιεσδήποτε προκαταλήψεις για τον λεγόμενο «φυσικό» σεξουαλικό έρωτα, αυτόν των κάθε είδους ορθοδόξων, που αφορά αποκλειστικά τα δύο φύλα. Πιο συγκεκριμένα, διάφορες επιστημονικές έρευνες που είχαν ως αντικείμενο τη σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων απέδειξαν ότι στο ζωικό βασίλειο του Θεού γίνεται… «της πουτάνας», όσον αφορά το σεξ, ιδιαιτέρως ανάμεσα στα συγγενή μας τα θηλαστικά.(Ας σημειωθεί ότι οι έρευνες αυτές πραγματοποιήθηκαν στο εξωτερικό εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά στην Ελλάδα μάλλον αποσιωπήθηκαν, αφού ελάχιστα στοιχεία δημοσιεύτηκαν μόλις τα τελευταία δυο τρία χρόνια). Κι όπως φαίνεται, εξαιτίας των πορισμάτων των ερευνών αυτών, ο Π.Ο.Υ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) αναγκάστηκε να αφαιρέσει την ομοφυλοφιλία από τον πίνακα των… «ασθενειών». Κι αν συμβαίνουν (που συμβαίνουν) έτσι τα σεξουαλικά πράγματα στη φύση, τότε εναντίον τίνος αγωνίζονται φανατισμένοι οι Γάλλοι χριστιανοί και οι απανταχού ομοϊδεάτες τους; Εναντίον του ίδιου του θεού τους, που μυθολογείται ότι δημιούργησε τα πάντα εν σοφία, αλλά κάποιοι αριστεροί το αμφισβητούν λέγοντας «Σοφός αυτός που δημιούργησε και τα κτήνη τους χρυσαυγίτες»; Ας παραθέσω, όμως, συνοπτικά κάποια από τα επιστημονικά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
Χίλια πεντακόσια περίπου είδη ζώων, όπως αποδείχτηκε από τις επιστημονικές έρευνες, επιδεικνύουν ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές. Ενδεικτικά, ένα σχετικό κατάλογο μπορείτε να δείτε στην αγγλική Βικιπαίδεια, στα λήμματα «List of animals displaying homosexual behavior», «Homosexual behavior in animals» και «Animal sexual behaviour», και να μελετήσετε εκεί όλα τα πορίσματα και τη σχετική επιστημονική προβληματική που έχει αναπτυχτεί πάνω στο θέμα καθώς και το πλήθος των πηγών στις οποίες παραπέμπουν τα κείμενα των παραπάνω λημμάτων. Κι ίσως πολλοί να δουν με έκπληξη κάποια ζώα που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, όπως τα λιοντάρια, οι βίσονες, οι αρκούδες, οι γάτες, οι αρουραίοι, τα βοοειδή, οι χιμπατζήδες, τα δελφίνια, οι σκύλοι, οι ελέφαντες, οι αλεπούδες, οι καμηλοπαρδάλεις, τα άλογα, τα κοάλα, οι όρκες, τα ρακούν, τα κοτόπουλα, οι γλάροι, οι πιγκουίνοι, οι πέρκες, οι σολομοί, μια στρατιά ερπετά και έντομα, μέχρι κι οι κοριοί κι οι ψύλλοι το κάνουν, πανσεξουαλικός χαμός γίνεται τέλος πάντων στο ζωικό βασίλειο που δημιούργησε ο παντοδύναμος και πάνσοφος θεός των χριστιανών δεξιών και δε χρειάζεται να παραθέσω ολόκληρο τον κατάλογο, γιατί θα έπρεπε τότε να γράψω σύγγραμμα. Κι αν θέλετε το θέμα σε εικόνες, μπορείτε να προσφύγετε στο YouTube (μια από τις σχετικές σειρές είναι «Η ομοφυλοφιλία στη φύση»). Για να κλείσω, όμως, μ’ αυτό το θέμα, ας προσθέσω ότι προκάλεσε το ενδιαφέρον και του Εντουάρντο Γκαλεάνο, που έγραψε κάποια στιγμή ένα μικρό κείμενο με τίτλο Για το Φρενοκομείο: «Οι ροφοί και άλλα ψάρια, τα δελφίνια, οι κύκνοι, τα φοινικόπτερα, τα άλμπατρος, οι πιγκουίνοι, οι βίσονες, οι στρουθοκάμηλοι, τα κοάλα, οι ουρακοτάγκοι και άλλοι πίθηκοι, οι πεταλούδες και άλλα έντομα και πολλοί άλλοι συγγενείς μας στο ζωικό βασίλειο, έχουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις, θηλυκό με θηλυκό, αρσενικό με αρσενικό, για λίγο, ή για πάντα. Ευτυχώς που δεν είναι άνθρωποι: γλίτωσαν το φρενοκομείο. Μέχρι τη σημερινή μέρα [εννοεί την 16η Μαΐου] του 1990, η ομοφυλοφιλία βρισκόταν στον κατάλογο των ψυχικών ασθενειών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.» (βλ. Eduardo Galeano, «Οι μέρες αφηγούνται», έκδ. Πάπυρος,σελ.150)
Εμένα, λοιπόν, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω για τη πανσεξουαλική συμπεριφορά των ζώων αλλά και τις έξαλλες διεγέρσεις των ακροδεξιών χριστιανών της Γαλλίας, άλλες σκέψεις με προβληματίζουν, μεταφυσικού χαρακτήρα. Θυμάμαι, για παράδειγμα, αυτά που λένε οι παντός δόγματος και πάσης αιρέσεως χριστιανοί πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, προκειμένου να υποστηρίξουν την «βαρύτατα αμαρτωλή» της φύση, και μένω ενεός για το βλακώδες I.Q. που χάρισε ο θεός τους σ’ αυτά τα ―κατά αμάχητο τεκμήριο― αγαπημένα του τέκνα. Διαβάζω, για παράδειγμα, αυτά τα αντιπροσωπευτικά που κραυγάζουν τα τέκνα τού «Jesus loves you» στον ιστότοπό τους («Είναι αμαρτία! Η Βίβλος κατατάσσει την ομοφυλοφιλία στην κατηγορία “αμαρτία” και μάλιστα την ονομάζει “βδέλυγμα”. Ακόμα και αν δεν πιστεύεις στο Θεό η αμαρτία της ομοφυλοφιλίας στρέφεται ενάντια στην ίδια τη φύση…») και αναρωτιέμαι. Καλά! Και πώς είναι «φυσικό» να υπάρχουν μέσα στη φύση που έφτιαξε ο πάνσοφος θεός τους λεσβίες αρκούδες και gay λιοντάρια, αμφιφυλόφιλοι αρουραίοι και τρανσέξουαλ ουρακοτάγκοι; Δεν τους την κάνω, όμως, την ερώτηση, γιατί είμαι βέβαιος ότι κάποια μαλακία θα βρούνε πάλι για ν’ απαντάνε.

Advertisements