Το χρυσαυγίτικο πάνθεο ηρώων

Ελπίζω να μη σας έχει διαφύγει η απεγνωσμένη όσο και βρόμικη προσπάθεια τής χρυσαυγίτικης ναζιστικής αγέλης να οικειοποιηθεί κάποιους «εθνικούς ήρωες» σαν τον Νικηταρά, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Μακρυγιάννη… καθώς και, γενικότερα, κάποιες προσωπικότητες της ελληνικής αρχαιότητας, λες και όλοι αυτοί, αν ζούσαν σήμερα, θα ήταν χρυσαυγίτες και θα έβγαζαν τις χατζάρες τους να καθαρίσουν τους «υπανθρώπους» και «τρισάθλιους» βαρβάρους τής χρυσαυγίτιδος μπουμπουλίνας Ζαρούλια,  του μαυριδερού χιτλερικού υμνητή που την παντρεύτηκε (αυτό κι αν είναι ελληνοχριστιανικό, αρμονικό ζευγάρι!) και του ρατσιστικού τσούρμου που τους συνοδεύει.
Κάποιες φορές θυμούνται κάποιους ξένους ναζιστές ή φασίστες αρχιφονιάδες σαν τον Χίτλερ, τους αξιωματούχους ναζί ή τον Φράνκο (βλ., π.χ., το δημοσίευμά τους  «ΠΡΟΝΟΥΝΤΣΙΑΜΕΝΤΟ – Επαναστατική Διακήρυξη», 13 Οκτωβρίου 2012) και γράφουν γι’ αυτούς διάφορα δοξαστικά ξεράσματα ή αναδημοσιεύουν κείμενά τους, αλλά εκείνο που προκαλεί εντύπωση είναι η εκκωφαντική τους σιωπή (αποσιώπηση) για τις «ηρωϊκές» προσωπικότητες των άμεσων και εντόπιων ιδεολογικών τους προγόνων, των οποίων κληρονόμησαν την θεάρεστη, εθνικιστική δράση. Τα κάθε είδους ναζιστικά και φασιστικά καθάρματα που έδρασαν στην Ελλάδα, οι τραμπούκοι ιδεολογικοί τους πρόγονοι, απουσιάζουν από το ηρωικό πάνθεο των χρυσαυγιτών κι ο λόγος είναι προφανής. Πώς να φιλοτεχνήσουν, για παράδειγμα, το «ηρωικό» πορτρέτο του Φον Γιοσμά, χωρίς να αποκαλύψουν συγχρόνως το βρομερό δικό τους πρόσωπο, αυτό που κρύβεται πίσω απ’ τις… «αντισυστημικές», «επαναστατικές» μάσκες τους. Αυτό, προφανώς, είναι δική μας υποχρέωση και υπάρχει αρκετό αποδεικτικό υλικό, αν και το μεγαλύτερο μέρος του έχει, για ευνόητους «εθνικούς» λόγους, «καταστραφεί» (;).
Η εφημερίδα «Ελευθερία» (13 Δεκεμβρίου 1966, σελ.5) δημοσίευσε ρεπορτάζ από την απολογία του Ξενοφώντα ή Φον Γιοσμά για την υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη: «Εν συνεχεία ανήλθεν εις το βήμα των μαρτυρικών καταθέσεων και με στόμφον ήρχισεν να απολογήται ο Ξεν. Γιοσμάς υπό το κλίμα της γενικής θυμηδίας. Αι πρώται φράσεις της απολογίας του κατηγορουμένου ήσαν οι εξής: “Με ολοκάθαρη την ψυχήν, ελεύθερον τον νουν και θερμήν την καρδίαν εις την αγάπην της πατρίδος (…)”» Και αφού άρχισε να εξιστορεί τα περί της καταγωγής και της ηρωικής εθνικής του δράσεως υπέρ πατρίδος είπε ότι «“(…) εδώ με κατηγορούν για εθνική αναξιότητα… εγώ έχω πιστοποιητικά εθνικής δράσεως που λίγοι τα έχουν. Και αν συνεργάστηκα με τους Γερμανούς το έκανα για το καλό της πατρίδος… Τους Γερμανούς τους αγαπούσα και αυτοί με θεωρούσαν τον υπ’αριθμ. 1 τίμιον Έλληνα. (…) Αλλά για τους κομμουνιστάς δεν θέλω να ακούσω ούτε λέξι. Τους θεωρώ ως τους χειρότερους ιμπεριαλιστάς (…) Όλοι με κατηγορούν ότι συνεργάστηκα με τους Γερμανούς χωρίς να ξέρουν τους λόγους που το έκανα (…)” Εν συνεχεία ο Γιοσμάς είπε (…) ότι είναι άνθρωπος ελληνικών εθνικών και χριστιανικών αισθημάτων (…) “Διάβασα το βιβλίο του Ίωνος Δραγούμη [αυτόν τον διαβάζουν επιμελώς και τον προτείνουν οι Χρυσαυγίτες] που λέει ότι για να σωθή η Μακεδονία από τους κομιτατζήδες πρέπει να μεταβληθή ολόκληρη εις οπλοστάσιον. Και ερωτώ και εγώ: Για να σωθή η Ελλάς από τους Βουλγάρους και τους κομμουνιστάς δεν πρέπει να γίνη το κάθε σπίτι οπλοστάσιον;” Συνεχίζων κατά την απογευματινήν συνεδρίασιν την απολογίαν του ο Γιοσμάς διεμαρτυρήθη διότι εγένετο πολύς λόγος εις την δίκην διά φανταστικά μαχητικά τμήματα της οργανώσεώς του, ανέφερεν ότι τα περί ων ο λόγος τμήματα ήσαν αγωνιστικά και ουχί ένοπλα. Είπεν ότι εγένοντο αραιαί συνελεύσεις των μελών και διηυκρίνησεν ότι υπήρξε βεβαίως “σκληροτράχηλος”, αλλά όχι εις την διάπραξιν των εγκλημάτων». [Προφανώς αυτός μαχαίρωνε με το μπαμπάκι.]
Για τον Φον Γιοσμά μπορεί να διαβάσει κανείς αρκετά εγκυκλοπαιδικά στοιχεία στη Βικιπαίδεια (λήμμα «Ξενοφών Γιοσμάς») και σε άλλες αναφορές σ’ αυτόν τον ιδεολογικό ηρωικό «πατέρα» των χρυσαυγιτών… Εγώ, όμως, θα ήθελα να προβάλω ορισμένα στοιχεία που αναδεικνύουν αφενός τη δράση αυτού του ναζιστή και αφετέρου τις σχέσεις της εθνικιστικής του συμμορίας με τις αστυνομικές δυνάμεις της εποχής, την τότε Χωροφυλακή. [Όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια (λήμμα «Ελληνική Χωροφυλακή») «Η Ελληνική Χωροφυλακή ήταν το πρώτο σώμα οργανωμένο στρατιωτικά με αστυνομικά καθήκοντα του Ελληνικού Βασιλείου. Συνεστήθη δια διατάγματος την 1 Ιουνίου του 1833, και όπως σημειώνει ο Μάουερ ανήμερα του γενεθλίου του Βασιλέως Όθωνα, με την ονομασία Βασιλικό Σώμα Χωροφυλακής που μετονομάσθηκε αργότερα σε Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή και στη συνέχεια σε Ελληνική Χωροφυλακή όπου και έφθασε μέχρι το 1984 όταν συγχωνεύθηκε με την πολιτική Αστυνομία Πόλεων, σε ενιαίο αστυνομικό σώμα υπό την σύγχρονη ονομασία Ελληνική Αστυνομία (ΕΛΑΣ)».]
Ο Φον Γιοσμάς, αφού πολέμησε ως συνεργάτης των Γερμανών ναζί κατά των Ελλήνων αγωνιστών, διέφυγε στη Γερμανία με τη Βέρμαχτ. Στη συνέχεια, το 1947, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη (αν και καταδικασμένος σε θάνατο για δοσιλογισμό). Στις 7 Απριλίου 1950, ο βασιλιάς Παύλος (ο πατέρας του Κωνσταντίνου) του έδωσε χάρη. (Από την πράξη αυτή της βασιλικής απονομής χάριτος, όπως κι από πλήθος άλλων βασιλικών, κυβερνητικών, δικαστικών και αστυνομικών «χαριστικών» ενεργειών προς τα ναζιστικά καθάρματα, καταλαβαίνει κανείς  τη σημασία του όρου «βασιλοχουντισμός».) Τελικά, ο Γιοσμάς αφέθηκε ελεύθερος από τις φυλακές στις 8 Ιουνίου 1951 (τι καταδίκη σε θάνατο και μπούρδες, αυτά υπήρχαν μόνο για τους Μπελογιάννηδες), ώστε να μπορέσει να συγκροτήσει μια ελληνοχριστιανική, εθνικιστική οργάνωση (το «Σύνδεσμο Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Βορείου Ελλάδος») και να συνεργαστεί εθνικοφρόνως και μετά πάθους με τις Αρχές της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης.(«Αυτός, ο όχι απλώς ξένος προς πάσαν εθνικήν αντίστασιν, αλλ’ ο πολεμήσας λυσσαλέως μετά των Γερμανών πάσαν εθνικήν αντίστασιν, μετουσιούται ακόπως και ανεμποδίστως εις αγωνιστήν εθνικής αντιστάσεως…», είπε στην αγόρευσή του για τον Φον Γιοσμά, ο Παύλος Δελαπόρτας, εισαγγελέας εφετών στην υπόθεση Λαμπράκη.) Τα μέλη του Συνδέσμου αυτών των «τρισάθλιων υπανθρώπων» [όχι φυσικά εκείνων της υπόξανθης Μιχαλολιάκαινας (ή Μιχαλολύκαινας;)] είχαν ως τόπο συνάντησης για την οργάνωση των θεάρεστων σχεδίων τους ένα καφενείο (άλλοι το λένε «ταβέρνα») που έφερε το όνομα «Τα έξι γουρουνάκια». (Από εδώ και η φωτογραφία του κειμένου μου που δείχνει έξι γουρουνάθρωπους, αφού δε μας φταίνε σε τίποτα τα τόσο συμπαθή γουρουνάκια.) Τελικά, ο εθνικόφρων Ήρως Φον Γιοσμάς, η συμμορία του και οι κρατικοί τους συνεργάτες θα αναδείξουν τον πραγματικό «πατριωτικό» τους ρόλο στην περίπτωση της δολοφονίας του αγωνιστή της Ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη, στις 22 Μαΐου 1963. Για να φανεί, όμως, πιο συγκεκριμένα η ηρωική υπόσταση αυτών των εθνικοφρόνων, ας προσθέσουμε ένα στοιχείο που δεν έχει προβληθεί όσο θα άξιζε.
Στη δίκη της υπόθεσης Λαμπράκη, δικάζονταν, φυσικά, ως κατηγορούμενοι και οι φυσικοί αυτουργοί του εγκλήματος Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης και Σπύρος Γκοτζαμάνης (ή Κοτζαμάνης), επίλεκτα υπάνθρωπα μέλη του παραπάνω Συνδέσμου, αφού ο Φον Γιοσμάς δικαζόταν ως… «ηθικός» (άκου «ηθικός»!) αυτουργός. [Ας σημειώσουμε ότι για την ίδια υπόθεση, της δολοφονίας του Λαμπράκη,  τελούσαν υπό κατηγορία 23 αξιωματικοί της Χωροφυλακής: Κωνσταντίνος ΜΗΤΣΟΥ (Υποστράτηγος), Ευθύμιος ΚΑΜΟΥΤΣΗΣ (Συνταγματάρχης), Μιχαήλ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ (Αντισυνταγματάρχης), Κωνσταντίνος ΔΟΛΚΑΣ (Αντισυνταγματάρχης), Δημήτριος ΣΕΤΤΑΣ (Ταγματάρχης), Νικόλαος ΔΡΟΥΛΙΑΣ (Μοίραρχος), Χρήστος ΚΑΛΛΙΜΑΝΗΣ (Μοίραρχος), Δημήτριος ΛΑΖΑΡΗΣ (Μοίραρχος), Τρύφων ΠΑΠΑΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ (Μοίραρχος), Εμμανουήλ ΒΑΛΕΡΓΑΚΗΣ (Υπομοίραρχος), Εμμανουήλ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ (Υπομοίραρχος), Δημήτριος ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ (Υπομοίραρχος), Κων/νος ΚΛΩΝΑΡΗΣ (Υπομοίραρχος), Οδυσσέας ΚΟΥΚΟΣ (Υπομοίραρχος), Αναστάσιος ΣΧΙΝΑΣ (Υπομοίραρχος), Νικόλαος ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (Ανθυπομοίραρχος), Κωνσταντίνος ΓΡΙΒΑΣ (Ανθυπομοίραρχος), Κωνσταντίνος ΠΡΙΤΣΟΣ (Ανθυπομοίραρχος), Σάββας  ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ (Ανθυπομοίραρχος), Νικόλαος ΣΕΓΚΟΥΝΑΣ (Ανθυπομοίραρχος), Λεωνίδας ΣΥΜΕΩΝΙΔΗΣ (Ανθυπομοίραρχος), Παναγιώτης ΤΖΙΜΟΤΟΥΔΗΣ (Ανθυπομοίραρχος) και  Περικλής ΤΣΟΥΤΣΑΣ, (Ανθυπομοίραρχος).
Για να μην τρέφουν ενδεχόμενες, παρούσες ή «μελλοντικές» αυταπάτες οι σύντροφοι, σχετικά με πιθανές καταδίκες των σύγχρονων νεοναζί ηρώων και των συνεργατών τους στις δυνάμεις καταστολής, ας σημειώσω ότι από τον παραπάνω κατάλογο των αξιωματούχων αθωώθηκαν από το δικαστήριο παμψηφεί οι Κωνσταντίνος ΜΗΤΣΟΥ, (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος), Ευθύμιος ΚΑΜΟΥΤΣΗΣ (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος), Μιχαήλ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος), Κωνσταντίνος ΔΟΛΚΑΣ  (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος), Τρύφων ΠΑΠΑΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος), Δημήτριος ΣΕΤΤΑΣ (κατηγορία: παράβαση καθήκοντος). Όμως, δεν αθωώθηκαν ομοφώνως από το δικαστήριο μόνον αυτοί οι αξιωματούχοι, αλλά και οι Ξενοφών ΓΙΟΣΜΑΣ, (για την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία), Εμμανουήλ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ (για την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε ανθρωποκτονία), κι ακόμα οι… Σπύρος ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ (για την φυσική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση) και Εμμανουήλ ΕΜΜΑΝΟΥΛΙΔΗΣ (για την φυσική αυτουργία σε ανθρωποκτονία από πρόθεση). Μα ποιος στο διάολο καταδικάστηκε για την ανθρωποκτονία; ΚΑΝΕΝΑΣ! Φαίνεται ήδη από τότε ότι οι ήρωες των νεοναζί, ως αγωνιστές υπέρ του έθνους, των βωμών και εστιών της πατρίδος, της ελληνοχριστιανικής θρησκείας και της αγίας ελληνικής οικογένειας (ναι, οι τρισάθλιοι υπάνθρωποι και «αποσιωπημένοι» ήρωες των Χρυσαυγιτών) παίρνουν χάρες ή / και αθωώνονται για τους φόνους.  Ο Σπύρος ΓΚΟΤΖΑΜΑΝΗΣ, καταδικάστηκε «για βαριές σωματικές κακώσεις», ο Εμμανουήλ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ, για συνέργεια στις κακώσεις. Οπότε, ήταν σωστό το συμπέρασμα που γράφτηκε ότι «Ο Γρηγόρης Λαμπράκης δεν δολοφονήθηκε». Αυτά.
Ας είμαστε, όμως, τίμιοι απέναντι στην αλήθεια και στα κτήνη. Αν αυτά τα καθάρματα δεν καταδικάστηκαν για την ανθρωποκτονία, υπήρξαν κάποιες σοβαρότατες ποινές (από… 3 έως 12 μήνες) που τους επιβλήθηκαν για άλλα αδικήματα που διέπραξαν. Έτσι, ο ήρωας Φον Γιοσμάς τσίμπησε 12 μήνες, ο Σπύρος Γκοτζαμάνης ή Κοτζαμάνης, νομίζω, δεν είμαι βέβαιος, πως τιμωρήθηκε (εκτός από την ποινή για τις «σωματικές κακώσεις») επειδή δεν είχε πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας για το τρίκυκλο του φόνου, ο Εμμανουήλ Εμμανουηλίδης (κι αυτός εκτός από την ποινή για τις σωματικές κακώσεις) μάλλον τιμωρήθηκε γιατί επέβαινε άνευ αδείας στο τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη, ο συνταξιούχος χωροφύλακας Παναγιώτης Κουτουλέας έφαγε 3 μήνες γιατί θορυβούσε και δυο τρεις άλλοι μάλλον επειδή φωνασκούσαν φάλτσα. Προσέξτε όμως τα δύο ελαφρυντικά που αναγνώρισε το δικαστήριο στους δύο φυσικούς αυτουργούς της ανθρωποκτονίας, Γκοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη: 1) Ο «πρότερος έντιμος βίος» (παρότι είχαν ποινικό μητρώο βαρυποινίτη) και 2) ότι «δεν υποκινούνταν από ταπεινά ελατήρια». Μα πώς διάβολο να δεχτείς ότι οι νεοναζί εθνικόφρονες τραμπούκοι, οι συνεργάτες των Γερμανών και των δυνάμεων καταστολής, οι υπέρ του έθνους, της θρησκείας και της οικογένειας εγκληματούν από… ταπεινά ελατήρια. Μη γινόμαστε γελοίοι! Κι ύστερα πώς να δεχτείς τέτοια ελατήρια και να καταδικάσεις τους συνεργάτες των δυνάμεων καταστολής; Δεν καταδικάζεις αυτομάτως για βρόμικα ελατήρια και σκοπιμότητες τις ίδιες τις δυνάμεις του «υπερταξικού» μας κράτους; Άλλωστε, για τα ιερά εθνικόφρονα ελατήριά των αυτουργών φονιάδων υπάρχει απόδειξη, σφραγισμένη από την ίδια την Αστυνομία.
Όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «Ελευθερία» (2 Ιουνίου 1963) στην πρώτη σελίδα της «Ο εκ των δολοφόνων του βουλευτού Λαμπράκη Σπ. Κοτζαμάνης (ο οδηγός του φονικού τρικύκλου) ανήκει εις το μαχητικόν τμήμα οργανώσεως, σκοπός της οποίας είναι “η ενίσχυσις των Σωμάτων Ασφαλείας, οσάκις παρίσταται ανάγκη διά την διατήρησιν της τάξεως και της ησυχίας εις τον τόπον μας”. Ο Κοτζαμάνης διέθετε ειδικήν ταυτότητα, φέρουσαν την υπογραφήν του αρχηγού της οργανώσεως [εννοεί τον Φον Γιοσμά] και θεώρησιν του Διοικητού της Αστυνομίας. Αρχηγός της οργανώσεως, υπογράφων την ταυτότητα του Κοτζαμάνη, είναι ο Ξενοφών Γιοσμάς, “οπλαρχηγός της αντιστάσεως”, απασχολήσας το Δικαστήριον Δοσιλόγων της Θεσσαλονίκης ως συνεργάτης των Γερμανών.» Και πιο κάτω, στο ίδιο ρεπορτάζ, η εφημερίδα αφιερώνει δυο παραγράφους με λεπτομερή περιγραφή της ταυτότητας του τραμπούκου. «Επ’ αυτής αναγράφονται τα εξής:
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΣ Β.ΕΛΛΑΔΟΣ. ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ. (…)
ΒΕΒΑΙΩΣΙΣ
Ο υπογεγραμμένος πρόεδρος του Συνδέσμου Αγωνιστών και Θυμάτων Εθνικής Αντιστάσεως Β. Ελλάδος Ξεν. Γιοσμάς
ΒΕΒΑΙΩ
Εν γνώσει των συνεπειών, ότι ο Κοτζαμάνης Σπύρος του Βασιλείου, (…) τυγχάνει αγωνιστής – αντικομμουνιστής, θύμα εκ του πατρός του, σύνδεσμος και μέλος της καθ’ ημάς οργανώσεως, του μαχητικού τμήματος αυτόθι.
Ο Πρόεδρος
Ξενοφών Γιοσμάς
οπλαρχηγός της Εθνικής Αντιστάσεως
Εις το κάτω άκρον αριστερά του εγγράφου υπάρχει η φωτογραφία του Κοτζαμάνη και παραπλεύρως η εξής θεώρησις της Αστυνομίας. “Εθεωρήθη διά το γνήσιον της υπογραφής του κ. Προέδρου”
Ο Διοικητής και α.α.
Υπογραφή δυσανάγνωστος
Εν Θεσσαλονίκη 22.2.63».
Μάλλον πιο σημαντικά για το θέμα μας είναι όσα αναφέρονται στη δεύτερη σελίδα της ηρωικής ναζιστικής ταυτότητας του παραπάνω φονιά.
«ΣΚΟΠΟΣ: Η υπεράσπισις της πατρίδος μας και του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, μέχρι τελευταίας πνοής παντού και πάντοτε και δι’ όλων των μέσων.
ΥΠΟΧΡΕΩΣΙΣ: Η ενίσχυσις των Σωμάτων Ασφαλείας οσάκις παρίσταται ανάγκη διά την διατήρησιν της τάξεως και ησυχίας εις τον τόπον μας
Ο Πρόεδρος
Υπογραφή»
Μπορείτε, λοιπόν, να φανταστείτε τους ακατάλυτους δεσμούς που συνδέουν τουλάχιστον από την εποχή του πολέμου τα ναζισταριά κάθε είδους με τους μηχανισμούς καταστολής και την «εθνικιστική» ελληνοχριστιανική ιδεολογία που τους συνδέει. Αυτά, δηλαδή, που κατάλαβε ένας άνθρωπος του συστήματος, κεντρώων αντιλήψεων, όπως ο εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας και τα συμπύκνωσε στην αγόρευσή του στις ακόλουθες προτάσεις: «Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση “της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων”, κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη… Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς θεοκαπηλία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»
Φυσικά, όσα συμβαίνουν σήμερα με τους νεοναζί απογόνους των παραπάνω καθαρμάτων είναι μια εκσυγχρονισμένη συνέχεια του ίδιου έργου. Αυτά που ανέφερε στο λόγο του ο Δελαπόρτας ταιριάζουν απόλυτα στους σημερινούς εθνικιστές νεοναζί, αν αλλάξουμε λίγο τις τακτικές και τα όπλα εκείνων των παλαιών φονιάδων. Νομίζω, πάντως, ότι θα πρέπει να αποκαλύπτουμε και να προσθέτουμε στο ψεύτικο κάδρο των ηρώων τους τα πραγματικά πρόσωπα των προγονικών τους καθαρμάτων, αυτά που οι σημερινοί τους απόγονοι προσπαθούν μάταια να καλύψουν. Να είστε, πάντως, βέβαιοι ότι αν οι σημερινοί ζούσαν στην εποχή των ναζιστών προγόνων τους, θα φορούσαν γερμανικές στολές και θα στελέχωναν τα χιτλερικά στρατεύματα, ακριβώς όπως έπραξαν οι πρόγονοί τους. Αλλιώς δε θα είχε νόημα να εκθειάζουν στο χρυσαυγίτικο πάνθεο των ηρώων τους τον Χίτλερ, τα άλλα ναζιστικά καθάρματα και φασίστες σαν τον Φράνκο.

Advertisements

2 thoughts on “Το χρυσαυγίτικο πάνθεο ηρώων

  1. Παράθεμα: Το χρυσαυγίτικο πάνθεο ηρώων « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

  2. Παράθεμα: Το χρυσαυγίτικο πάνθεο ηρώων | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.