Οι φίλοι και οι εχθροί του Paco Ignacio Taibo II

Γνώρισα (τρόπος του λέγειν) τον Πάκο, τον διάσημο πια στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα και στους λογοτεχνικούς κύκλους Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο Σεγούντο (Paco Ignacio Taibo II), εδώ και πολλά χρόνια, από κάποιες συνεντεύξεις του, πριν διαβάσω κείμενα και μυθιστορήματά του και αρκετά πριν ο «υποδιοικητής» Μάρκος και οι Ζαπατίστας αποκτήσουν μια ιδιαίτερη θέση στη ζωή και στη δράση του. Γεννημένος στην Ισπανία, σε μια οικογένεια όπου κυριαρχούσαν οι αναρχικοί και γενικότερα οι αριστεροί αγωνιστές που πολέμησαν τον Φράνκο και τον ισπανικό φασισμό, αναγκάστηκε στα εννιά του χρόνια να εκπατριστεί και να καταφύγει με την οικογένειά του στο Μεξικό. Όπως φαίνεται από τη συνέχεια, ο μικρός Πάκο αφομοίωσε τις πολιτικές και ιδεολογικές παραδόσεις της οικογένειας και παρέμεινε μέχρι σήμερα πιστός στις αξίες τους. Ένα παράδειγμα: Όταν ο αμερικανός πρόεδρος Μπιλ Κλίντον δήλωσε πως έχει στο κομοδίνο του και διαβάζει το βιβλίο του Τάιμπο «Με τέσσερα χέρια», είπε ο Πάκο: «Ο Κλίντον είναι ο πιο ακραίος αμερικανός πρόεδρος που μπορώ να ανεχτώ ως αναγνώστη μου. Αν μάθω ότι με διαβάζει και ο Μπους, θ’ αλλάξω επάγγελμα».
Κάποιοι Έλληνες «αριστεροί» τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι της «ανανέωσης» σαν τον Ανταίο Χρυσοστομίδη ίσως στενοχωρήθηκαν από κάτι τέτοιες δηλώσεις του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ για τον «αριστερό» πρόεδρο Κλίντον αλλά κι από κάποιες άλλες του δηλώσεις που συνδέουν την έννοια «τρομοκράτης» με τη θέση του προέδρου των Η.Π.Α.: «Ποιος είναι τελικά τρομοκράτης; Και εκείνος που κατοικεί στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον τι είναι;», αντιγύρισε το σχετικό ερώτημα ο Πάκο, για το «ποιος είναι τρομοκράτης». Ίσως, μάλιστα, οι παραπάνω δημοσιογράφοι μας στενοχωρήθηκαν περισσότερο που πήραν το τηλεοπτικό τους συνεργείο και εξόδοις του ελληνικού λαού [κρατικό το κανάλι] τράβηξαν για το Μεξικό να του πάρουν συνέντευξη, αλλά εκείνος τους… έγραψε κανονικά και αναχώρησε για την Ινδία. «Όταν η επανάσταση δεν πηγαίνει στο ραντεβού της», τιτλοφόρησε το κείμενό του σε βιβλίο που εξέδωσε προσφάτως ο παραπάνω Ανταίος («Οι κεραίες της εποχής μου», σελ. 213) και προσπαθεί μεταξύ άλλων να θάψει τον Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ για την ιδεολογία του: «Ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ο ΙΙ (το ΙΙ, ακριβώς όπως στους βασιλιάδες και στους πάπες) δηλώνει αριστερός» γράφει. [Το ελληνικό άρθρο «ο» πριν απ’ το λατινικό «ΙΙ» το πρόσθεσε πλαστογραφικώς ο τηλεοπτικός μας αυτός συγγραφέας-δημοσιογράφος, ενώ δεν υπάρχει στο όνομα του Πάκο, προκειμένου να θάψει την ιδεολογία του συγγραφέα στη συνέχεια. Φυσικά, ο «αριστερός» μας λιβελογράφος γνωρίζει επίσης ότι το όνομα του πατέρα του συγγραφέα είναι Paco Ignacio Taibo I (1924-2008) κι ότι το «ΙΙ» στο όνομα του συνονόματου γιου υπάρχει για τη μεταξύ τους διάκριση, δεδομένου ότι και ο πατέρας ήταν συγγραφέας και δημοσιογράφος όπως ο γιος. Αυτό, όμως, ο Χρυσοστομίδης κάνει πως δεν το ξέρει, παρότι αναφέρεται ακόμη και στην Βικιπαίδεια, όπου υπάρχει και σχετικό λήμμα για τον πατέρα, τον Paco Ignacio Taibo I. ] Και συνεχίζει ειρωνικά: «Από τους πολύ αριστερούς, από εκείνους που δεν αρκούνται στις μεταρρυθμίσεις αλλά υποστηρίζουν πιο ριζικές λύσεις, από εκείνους που ορκίζονται στην Επανάσταση». Και λίγο παρακάτω: «Ο σενιόρ Πάκο Ιγνάσιο ο ΙΙ (έτσι όπως στα γενεαλογικά δένδρα των βασιλιάδων) προφανώς ουδόλως σκοτίστηκε αν μια ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων και κινηματογραφιστών πέρασε τον Ατλαντικό για να κάνει μια κουβέντα μαζί του. (…) Ίσως να φταίει εκείνο το παράξενο “ΙΙ” για το οποίο ο Φρόιντ σίγουρα θα είχε να πει πολλά».
Δεν ξέρω πραγματικά τι συνέβη στην περίπτωση αυτή. Θα ήθελα να πιστέψω τον συγγραφέα-δημοσιογράφο μας (ιδιότητες και του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ), αλλά δυσκολεύομαι όταν διαπιστώνω τα παραπάνω συκοφαντικά. Και δεν θέλω να το φτάσω στον Φρόιντ, όπως κάνει ο Ανταίος, και να σκεφτώ τη σύμπτωση των ιδιοτήτων κατήγορου Ανταίου και κατηγορουμένου Πάκο. Οπότε σκέφτομαι —μια απλή σκέψη κάνω— μήπως ο Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ διάβασε το μπεστ σέλερ αριστούργημα του Ανταίου Χρυσοστομίδη «ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΥΡΚΟΣ, Η δυναμική της ανανέωσης» (διάλογοι Ανταίου και Λεωνίδα με πρόλογο Φώτη Κουβέλη) και του τη βάρεσε όταν σύγκρινε το σημαντικό αυτό πόνημα με τα αμφιβόλου ποιότητας δικά του, όπως είναι, π.χ., το «ΕΡΝΕΣΤΟ ΓΚΕΒΑΡΑ, ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ “ΤΣΕ”»; (Ίσως ο Πάκο να έμαθε σήμερα ότι οι απόγονοι του Λεωνίδα συγκυβερνούν με τους δεξιούς την Ελλάδα και να ’χει γίνει μπουρλότο.)
Φυσικά, δεν έχουμε σήμερα μόνο τους ιδεολογικούς απόγονους του Κύρκου να συγκυβερνούν ως «Δημοκρατική Αριστερά» την Ελλάδα. Έχουμε και κείνα τα φασιστικά ζόμπι με τις ομάδες κρούσης τους και τους κρατικούς συνεργάτες τους που ετοιμάζονται για τα νέα εγκλήματα από πιο ισχυρές θέσεις. Μ’ αυτά (τα εντός και εκτός Βουλής φασισταριά και την εγκληματική τους δράση) και μ’ εκείνα (συγκυβερνώσα «υπεύθυνη αριστερά» και κείμενα σαν το παραπάνω λιβελογράφημα του «ανανεωτή» συγγραφέα-δημοσιογράφου της), θυμήθηκα κάποιες ιστορίες του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο Σεγούντο σαν τις «Τρεις ιστορίες για ζαπατίστας εκεί που δεν υπάρχουν ζαπατίστας» (εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, μετάφραση Παναγιώτη Καλαμαρά). Σας μεταφέρω στη συνέχεια την πρώτη από τις τρεις αυτές ιστορίες του Πάκο, όπου αναφέρεται σε φίλους, σε νεοναζί και σε μετανάστες, και επιφυλάσσομαι να αναρτήσω σε λίγο καιρό  τις άλλες δυο ιστορίες του μαζί με το ηθικό τους δίδαγμα, όπως δημοσιεύτηκαν στην προαναφερόμενη έκδοση:
Πρώτη ιστορία
Στο Βερολίνο έχω έναν φίλο που είναι εκδότης. Είναι σ’ όλα του Γερμανός, έχει μια μοτοσυκλέτα κι ένα πανέμορφο μαύρο κράνος που κάποτε προσπάθησα να τον πείσω να ζωγραφίσει στις πλευρές του έναν φλεγόμενο, κατακίτρινο δράκο, με μια ωραία επιγραφή, ένα σύνθημα, κάτι σαν «οι άγγελοι της ταξικής πάλης». Ο φίλος μου ανήκει στην αριστερά, αλλά είναι Γερμανός, γι’ αυτό πάντοτε αρνιόταν ν’ αγγίξει το κράνος.
Δουλεύει δέκα ώρες την ημέρα ως διευθυντής του εκδοτικού οίκου. Το Σάββατο περιορίζεται να δουλεύει οκτώ ώρες, γιατί νιώθει ότι εκεί βρίσκεται όλο του το πάθος, όλα τα πράγματα που έχει ανάγκη να κάνει. Η Κυριακή, επιτέλους, είναι αφιερωμένη στη βόλτα με τα τρία διαφορετικά παιδιά του, από τρεις διαφορετικούς γάμους, με απολύτως ακριβές ωράριο: από τις 8 έως τις 10.30, από τις 11 έως τις 14 κ.ο.κ. Είναι τα ίδια τα παιδιά, αναμφιβόλως Γερμανοί κι αυτά, που του λένε: «Μπαμπά, είναι 11.30, ώρα να πας στο άλλο».
Πήγα στο Βερολίνο και του πρότεινα να έρθει στο Μεξικό για να συμμετάσχει σε μια διεθνή συνάντηση διανοουμένων, σε μια κίνηση αλληλεγγύης στο κίνημα των Ζαπατίστας. Μου απάντησε: «Πάκο, δεν μπορώ να έρθω, γιατί τη νύχτα κάνω περιφρούρηση». Ξαφνιασμένος τον ρώτησα: «Τι είδους περιφρούρηση έχεις να κάνεις τη νύχτα;». Μου απάντησε: «Έλα μαζί μου».
Πήγα στον εκδοτικό οίκο και περίμενα να τελειώσει τις δώδεκα ώρες εργασίας του. Στις 20 φύγαμε ανεβασμένοι στη μοτοσυκλέτα του, αυτός φορούσε το μαύρο κράνος του, και αρχίσαμε να διασχίζουμε σε μήκος και πλάτος αυτή τη φοβερή και απαίσια πόλη που είναι το Βερολίνο. Για να πάμε στον προορισμό μας μου δάνεισε το λευκό κράνος ενός από τα παιδιά του, ένα πανέμορφο κράνος, με μια εικόνα του Σνούπυ στο μπροστινό μέρος.
Κάναμε την απαραίτητη διαδρομή και τελικά φτάσαμε στην τρομακτική περιφέρεια του Βερολίνου, μπροστά σ’ ένα φρικτό, τριώροφο σπίτι, στην είσοδο του οποίου υπήρχε μια ομάδα καμιά πενηνταριά ατόμων. Όταν φτάσαμε, αυτά τα πενήντα άτομα έκαναν έναν κύκλο γύρω από το σπίτι και κάθισαν στο έδαφος. Όντας Γερμανοί δεν τραγουδούσαν και δεν έκαναν κάτι άλλο: καθόντουσαν εκεί χάμω, με τα χέρια σταυρωμένα, σιωπηλοί.
Σ’ εκείνο το σπίτι ζούσαν πάνω-κάτω έντεκα οικογένειες Τούρκων μεταναστών.
Αυτό ο φίλος μου ο εκδότης το έκανε εδώ και δύο μήνες μπροστά από το σπίτι των Τούρκων μεταναστών και θα το έκανε για άλλους τρεις ακόμη, προκειμένου να εμποδίσει, μαζί με τους άλλους Γερμανούς που βρίσκονταν εκεί, μια επιδρομή ξενόφοβων ναζιστών, που έκαιγαν τα σπίτια των προσφύγων, των μεταναστών. Ο φίλος μου δούλευε δώδεκα ώρες στον εκδοτικό οίκο, μετά έκανε οκτώ ώρες τη νύχτα περιφρούρηση και αφού κοιμόταν, τις περισσότερες φορές τρεις ή τέσσερις ώρες, πήγαινε κατευθείαν στο γραφείο, πάντοτε στην ώρα του, με τη μεγίστη ακρίβεια. Εν συντομία, μια από τις πιο όμορφες χειρονομίες που έχω δει στη ζωή μου: κατέστρεφε συστηματικά και κανονικά τις νύχτες του, γιατί έτσι έντεκα οικογένειες Τούρκων θα μπορούσαν να κοιμούνται ήσυχες.
Όταν τελείωσε η αγρύπνια, ο φίλος μου με πήγε στο ξενοδοχείο και με ρώτησε: «Θέλεις ακόμη ν’ αφήσω όλα αυτά εδώ και να έρθω στο Μεξικό, στη συνάντηση αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας;». Του απάντησα: «Όχι, όχι, μείνε, είσαι πιο χρήσιμος εδώ, αφού αν μείνεις και ξαγρυπνάς για να ονειρεύονται οι Τούρκοι, κι εγώ θα κοιμάμαι καλύτερα».

Στο παραπάνω σημείο τελειώνει η «πρώτη ιστορία» και σας αφήνω να κάνετε τους συσχετισμούς με τη δική μας χώρα και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας για τους φίλους και τους εχθρούς του Paco Ignacio Taibo II.

Advertisements

2 thoughts on “Οι φίλοι και οι εχθροί του Paco Ignacio Taibo II

  1. Παράθεμα: Δυο ιστορίες κι ένα ηθικό δίδαγμα του Paco Ignacio Taibo II | Ο Άπατρις της Πάτρας

  2. Παράθεμα: δυο ιστορίες κι ένα ηθικό δίδαγμα, του Paco Ignacio Taibo II « risinggalaxy

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.