Οι γάτοι του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ

Πολλοί είναι εκείνοι οι αριστεροί ψηφοφόροι (ακόμα και κάποιοι κομμουνιστές) που προσδοκούν σήμερα ―αν δεν έχουν ήδη τη βεβαιότητα― πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα… ανατρέψει το σύστημα του καπιταλισμού, όταν αναλάβει την πολιτική διακυβέρνηση της χώρας. Μια τέτοια προσδοκία εντάσσεται στην ευρύτερη ιδεολογική αυταπάτη εκείνων που πιστεύουν πως μπορείς να ανατρέψεις με το Νόμο την καπιταλιστική ιδιοκτησία και τα συμφέροντα των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών… Κι έτσι, επιχαίρουν σήμερα «επαναστατικώς» για την επικείμενη ―όπως διαφαίνεται από τις μετεκλογικές δημοσκοπήσεις και την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα― άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση της προτίμησης του «λαού» (εκλογικού σώματος) και την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα σε πρωθυπουργό της Ελλάδας. Καλύτερα θα είναι να προσγειωθούν στην κοινωνική πραγματικότητα, για να μην τους έχουμε να φωνασκούν αύριο απογοητευμένοι και να παραπονούνται ότι εξαπατήθηκαν, αντί να αγωνίζονται για την ανατροπή του καπιταλισμού με τη συμμετοχή τους στον επαναστατικό αυτό αγώνα.
Οι περισσότεροι από τους παραπάνω εκλογείς έχουν ήδη απορρίψει την ιδέα της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού ως «ουτοπική», πιστεύοντας ότι η δική τους θέση των νομικοπολιτικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων είναι η ορθή θέση των αριστερών και κομμουνιστών ψηφοφόρων που σκέφτονται ρεαλιστικά και υπεύθυνα. Το πόσο ουτοπική και αστική είναι μια τέτοια θέση που περιμένει από τις εκλογικές και τις νομοθετικές αλλαγές να ανατραπεί ο καπιταλισμός, το έχει ήδη αποδείξει η παγκόσμια πολιτική Ιστορία και, όπως φαίνεται, θα το δούμε και στο μέλλον. Μάλιστα, η Ιστορία αυτή έχει αποδείξει και κάτι περισσότερο: Ότι ακόμα κι αν νικήσουν κάποιες «κόκκινες» επαναστάσεις (βλ., π.χ., Ρωσία, Κίνα) μπορεί στο τέλος να επαναφέρουν τον Καπιταλισμό και την εξουσία του, είτε διατηρήσουν τα κόκκινα χρώματα (και ονόματα)  είτε τα αλλάξουν με ροζ, πορτοκαλιά, κίτρινα ή άλλα. Χαρακτηριστική η περίπτωση της Κίνας (βλ. το κείμενό μου «Το Κ.Κ.Ε και τα “συντροφικά” καπιταλιστικά κόμματα»), όπου διατηρήθηκε φυσικά στην πολιτική εξουσία το «Κομμουνιστικό Κόμμα» με τα κόκκινα χρώματά του, αλλά έπρεπε να περιμένουμε κάτι τύπους σαν τον Ντενγκ Χσιάο Πινγκ, για να πάρουμε το παραπάνω μάθημα συμπυκνωμένο μεταφορικά σε μια πασίγνωστη «επαναστατική» ρήση: «Άσπρος γάτος, μαύρος γάτος, μου είναι αδιάφορο. Αρκεί να πιάνει ποντίκια». Αυτό που αποδείχτηκε είναι ότι ο Καπιταλισμός, είτε με το δικό τους «κομμουνιστικό» κόμμα στην πολιτική εξουσία είτε με αστικά κόμματα άλλων πολιτικών ονομάτων και χρωμάτων κυριαρχεί σήμερα και στη Ρωσία και  στην Κίνα.
Ας έλθουμε όμως στην περίπτωση ΣΥΡΙΖΑ. Αν όσα ανέφερα παραπάνω συνέβησαν με τους… επαναστάτες γάτους στην Εξουσία, είναι καθαρή αυταπάτη να περιμένει κανείς την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος απ’ τα πάνω, από μια «αριστερή κυβέρνηση», ψηφίζοντας διάφορους… κόκκινους και ροζ γάτους, χωρίς την επαναστατική δράση της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μια τέτοια ψήφος έχει νόημα μόνο στα πλαίσια ενός τέτοιου επαναστατικού αγώνα και καθόλου της υποκατάστασής του. Με την έννοια αυτή θα ρίξω και πάλι μια κόκκινη ψήφο.

Advertisements