Ο Πάγκαλος, ένα «γκαρσόνι ξεκωλιάρα» και άλλοι «πνευματικοί» αξιωματούχοι

Παραλίγο να μου διαφύγει. Έτυχε, όμως, καθώς περιδιάβαζα στο Διαδίκτυο, να πέσω πάνω στο κείμενο ενός σφουγγοκωλάριου της Εξουσίας που εκθείαζε τις αρετές του Θεοδώρου Παγκάλου ως «λογοτέχνη» κι έτσι το πήρα είδηση ότι ο μεγάλος αυτός σοσιαλιστής ετοιμάζεται να προβάλει τις αρετές του και στο πεδίο της πορνολογοτεχνίας. Αμέσως έψαξα στο προσωπικό του portal (www.pangalos.gr), όπου αναρτά όλα όσα τον βολεύουν, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε δείγμα από τα λογοτεχνικά του πονήματα. Τότε σκέφτηκα να προσφύγω στο συγκρότημα Λαμπράκη, που ως γνωστόν προστατεύει και προβάλλει τον πολιτισμό και τους πνευματικούς ανθρώπους της Εξουσίας, κι εκεί το ανακάλυψα. Ήταν ένα πορνοπατριωτικό διήγημα ηθικοπλαστικού περιεχομένου, που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ, στις 30 Δεκέμβρη 2011, με τίτλο «Ο Ρας ήταν Έλληνας». Απ’ αυτό θα σας μεταφέρω μόνο ορισμένα χαρακτηριστικά  αποσπάσματα, για να μη μας κυνηγάει ο Συγγραφέας του για προσβολή πνευματικής ιδιοκτησίας:
«(…) αυτή  η ξεκωλιάρα, το γκαρσόνι, ένας κουνιστός Ολλανδός με ξεβαμμένο μαλλί, μάζεψε τα πιάτα που δεν τα είχαν αγγίξει – μπουτάκι αρνίσιο με υπόγλυκη σάλτσα πράσινου χρώματος, αν είναι δυνατόν βρε πούστη – και σχολίασε περιφρονητικά: “Είναι υπερβολικά εξεζητημένο (too sophisticated)”. Για να προκαλέσει το σχόλιο του Μήτσου: “Do you know βοϊδόπουτσα; Much more sophisticated!”»(…)
«Μέσα γινόταν το πατείς με πατώ σε. Θέση να καθίσεις δεν υπήρχε. Χρειάστηκαν μόλις δύο ή τρία λεπτά για να διαπιστώσουν ότι είχαν πέσει σε gay bar. Δύο μουστακαλήδες φιλιόντουσαν με πάθος και τρία τέσσερα ζευγάρια αντρών λικνιζόντουσαν στους ρυθμούς μιας σαχλής disco μουσικής. Γυναίκα ούτε μία.
– Πάμε, μάγκες, να φύγουμε. Δεν θέλατε να γαμήσουμε και εδώ θα μας γαμήσουν πρωτοχρονιάτικα, είπε ο Μήτσος».
Η αποκορύφωση βρίσκεται στο τέλος της ιστορίας, όταν αποκαλύπτεται ότι ο Ρας, ένας σκύλος, είναι… Έλληνας. [Συγγνώμη, Θόδωρε, που το μαρτύρησα.]
Η υπόθεση αυτή του παγκαλικού λογοτεχνικού εγκλήματος έχει και κάποιες άλλες ενδιαφέρουσες πλευρές. Στα ΝΕΑ (3.1.2012), ο γνωστός για τα φρονήματά του βραβευμένος συγγραφέας και μόνιμος συνεργάτης της ίδιας εφημερίδας Τάκης Θεοδωρόπουλος, ο οποίος  μεταξύ των άλλων διορίστηκε το 2010 από τον Υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο Πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, δημοσίευσε στη στήλη του («Ανορθόδοξα») ένα κείμενο με τίτλο «Γράμμα σε έναν νέο συνάδελφο», όπου μεταξύ άλλων «δοξαστικών» σχολίων γράφει: «Αγαπητέ κ. Πάγκαλε, διάβασα το πρωτοχρονιάτικο διήγημά σας που φιλοξένησε, την περασμένη Παρασκευή, η φιλάνθρωπη εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” (…) Κατ’ αρχάς να σας πω ότι η επιλογή του θέματος ήταν ευχάριστη έκπληξη… [και] αποδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ταπεινοφροσύνη σας. Η απλότητα των χαρακτήρων, το κατιτίς “παπαδιαμαντικόν” τους, δείχνει και την ουσιαστική διαφορά ήθους ανάμεσα στον έλληνα δημόσιο άνδρα και τους υπερόπτες Ευρωπαίους (…) Η γραφή είναι τέχνη φιλόξενη και δημοκρατική. Σε αντίθεση με άλλες τέχνες, φέρ’ ειπείν το κλασικό μπαλέτο, που απαιτεί σωματικά προσόντα, η γραφή ζητάει μόνον τη γνώση της ελληνικής, αυξημένη ευαισθησία και πολλή υπομονή. Και χρειάζεται υπομονή για να σκύψεις στην ταπεινότητα τεσσάρων συνανθρώπων σου και ενός σκύλου όταν δίνεις τον καλό αγώνα της σωτηρίας όλων μας, όπως εσείς. Ας επισημάνω επίσης την ελευθεριότητα ορισμένων εκφράσεων που μπορούν να ενισχύσουν τη γεύση ακόμη και του πιο άνοστου λογοτεχνικού εδέσματος».
Φυσικά θα μπορούσε να πει κανείς, όταν διαβάσει το γράμμα, ότι ο Θεοδωρόπουλος τον… δουλεύει τον Θόδωρο. Υπάρχουν, όμως, κάποια γεγονότα που συνηγορούν υπέρ της… γνησιότητας των ύμνων του Θεοδωρόπουλου. Για παράδειγμα, αν προσφύγει κανείς στα δημοσιεύματα του ίδιου του Πάγκαλου στο παραπάνω portal, θα διαπιστώσει ότι έχει καταχωρήσει μεταξύ άλλων και το παραπάνω «Γράμμα» του Θεοδωρόπουλου. Οπότε αναρωτηθείτε: Αν επρόκειτο για δούλεμα, δε θα το καταλάβαινε ένας τόσο μεγάλος άνδρας, που διετέλεσε μάλιστα ηγετικό στέλεχος της Αριστεράς και του Κομμουνιστικού Κόμματος και που αντιλήφθηκε τον ορθό επαναστατικό δρόμο, δραπέτευσε στο ΠΑΣΟΚ και κατέλαβε ύψιστα αξιώματα του Κράτους; Κι ύστερα δεν μπορώ να φανταστώ ότι οι κάθε είδους παρατρεχάμενοι και αξιωματούχοι της Εξουσίας κοροϊδεύουν έναν τόσο μεγάλο ηγέτη σαν τον Θόδωρο. Αντιθέτως, όταν η πολιτική Εξουσία κινδυνεύει να καταρρεύσει, αυτοί χτυπάνε συναγερμό με διάφορα τρομοκρατικά κείμενά τους σαν «Το φάντασμα της κατάρρευσης» (ΤΑ ΝΕΑ, 17.12.2011) του ίδιου του Θεοδωρόπουλου, απ’ το οποίο μεταφέρω αποσπάσματα:
«Το φάντασμα της κατάρρευσης δεν έχει καθόλου φαντασία. Όταν (…) οι πολιτικοί μας δεν θα μπορούν καν να μας πουν πως απέτυχαν τα μέτρα τους (…) θα ξαναβγούν τα τανκς στους δρόμους». Οπότε ο «πνευματικός» αυτός της Εξουσίας προβληματίζεται για την αντικατάσταση της πολιτικής χούντας από την στρατιωτική και θέτει το εξής χρυσαυγίτικο ή, έστω, καρατζαφερικό ερώτημα: «Το έχουμε ξαναπεί. Στην πτωχευμένη χώρα πού θα βρουν τα τανκς καύσιμα;» Δυστυχώς, παρά τα βραβεία του, ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης και καθεστωτικός δημοσιογράφος αφήνει αναπάντητο στο τρομοκρατικό του αφήγημα το καυτό αυτό ερώτημα που τον βασανίζει. Δεν βρίσκεται στο επίπεδο του Θόδωρου, που δεν αφήνει στο δικό του πορνογραφικό αριστούργημα τίποτε αναπάντητο. Ο Θεοδωρόπουλος επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορική συνέχεια της Εξουσίας με συνοπτικές εκφράσεις και ν’ αφήσει τους αναγνώστες του έρμαια των φαντασμάτων του τρόμου: «τα τανκς τα ξέρουμε, θα τα αντιμετωπίσουμε όπως τα αντιμετωπίσαμε και τότε [ΠΟΙΟΙ;], θα ξαναρθεί η δημοκρατία κάποια στιγμή, θα γίνει μια ακόμη μεταπολίτευση, η Ελλάδα θα ξαναμπεί στην Ευρώπη και σε καμιά πενηνταριά χρόνια, αφού οργανώσουμε και πάλι Ολυμπιακούς Αγώνες θα ξαναβρεθούμε στα σημερινά». Να, λοιπόν, που μας καθησυχάζει μ’ αυτό το ευτυχές για την πολιτική Εξουσία τέλος. Όλα θα ξαναφτιάξουν μετά από… πενήντα χρόνια (!) Αλλά, «Τι είναι πενήντα χρόνια μπροστά στην ελληνική αθανασία;», ρωτάει, για να θυμηθούμε εκείνο το στρατιωτικοεθνικιστικό άσμα που λέει «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει / δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά / μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει / και ξανά προς τη δόξα τραβά, τραβά, τραβά / και ξανά προς τη δόξα τραβά» και που συνεχίζει «Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει / σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός / κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι…». (Ζητώ συγγνώμη που δεν παραθέτω τη συνέχεια λόγω  εμέτου. Απευθυνθείτε στον ΛΑ.Ο.Σ να σας το δωρίσει σε mp3, εκτελεσμένο από επίλεκτους χορωδούς της στρατιωτικής Χούντας.)
Κι ο Πάγκαλος, όμως, δεν υστερεί στα τρομοκρατικά αφηγήματα. Μόνο που προτιμάει τις προφορικές τους εκδοχές, όπως άλλωστε πράττει και με τις πορνολεκτικές του χυδαιότητες: «Εάν δεν έχουμε πάρει μέχρι τις 12 Ιουλίου τα χρήματα τότε θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα τρομερό σενάριο. Η επιστροφή στη δραχμή σημαίνει ότι την επόμενη ημέρα οι τράπεζες θα κατακλυσθούν από τρομαγμένο πλήθος που θα θέλει να αποσύρει τα χρήματά του.» Ο «στρατός θα πρέπει να προστατεύσει με τανκς τις τράπεζες επειδή δεν θα επαρκούν οι αστυνομικές δυνάμεις. Θα ξεσπάσουν ταραχές σε όλη τη χώρα, τα καταστήματα θα αδειάσουν και μερικοί άνθρωποι θα πηδήξουν από τα παράθυρα» (ΒΗΜΑ, 27.6.2011). Οπότε δε με παραξενεύει που κάποιος πνευματικός του αδελφός σαν τον Θεοδωρόπουλο, από τη μια συγγράφει παρόμοια κείμενα κι από την άλλη επιβραβεύεται από την προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τοποθετήσεις σε πόστα της Πολιτιστικής Εξουσίας κι από διάφορους καθεστωτικούς Θεσμούς με λογοτεχνικά βραβεία. Φροντίζουν, άλλωστε, συνέχεια να μας βομβαρδίζουν με πνευματικά και λογοτεχνικά περιττώματα σαν αυτό του Παγκάλου. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να χαρακτηρίσω το «Γράμμα» του Θεοδωρόπουλου ως καθαρό δούλεμα. Αυτοί, ό,τι κι αν κάνουν κι αν λένε μεταξύ τους, εμάς έχουν ως τελικό στόχο. Και στα πλαίσια αυτά μπορούν άνετα να βρεθούν διάφοροι «πνευματικοί» άνθρωποι της Εξουσίας, που θα προτείνουν τον Πάγκαλο για κάποια λογοτεχνικά βραβεία, ίσως ακόμα και για το… Νόμπελ. Πώς δηλαδή βρέθηκαν εκείνοι που πρότειναν και βράβευσαν Εγκληματίες Πολέμου σαν τον Χένρι Κίσινγκερ με Νόμπελ Ειρήνης;

Advertisements