Εξαθλίωση ή Επανάσταση;

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα», φώναξε το ΕΑΜ στις 4 Δεκέμβρη του 1944 ενάντια στον φασισμό που επέβαλαν ο Παπανδρέου και το τότε αστικό καθεστώς μαζί με τους ακροδεξιούς και τους φασίστες συνεργάτες τους και με τους Άγγλους συμμάχους τους. Την προηγούμενη ημέρα, οι δολοφονικοί τους μηχανισμοί είχαν γεμίσει το Σύνταγμα με πτώματα και τραυματίες, όπως έπραξαν και στις 4 Δεκέμβρη 1944. Κι ακολούθησε η εξαθλίωση του λαού, οι εκτελέσεις, οι εξορίες, τα βασανιστήρια, η τρομοκρατία, οι εφταετίες και τα καθεστώτα της εξαπάτησης και των σκανδάλων, για να φτάσουμε στο σύγχρονο φασιστικό καθεστώς και στο σύγχρονο δίλημμα που είναι ουσιαστικά το ίδιο όπως τότε: «Όταν ο λαός βουλιάζει στην εξαθλίωση διαλέγει ή την υποταγή ή την επανάσταση». Κι ενώ δεν ξέρω τι θα διαλέξει ο λαός σήμερα και στις μέρες που έρχονται, ξέρω καλά τι θα ‘πρεπε να διαλέξει: Αυτό που τρέμει η άρχουσα τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι και που το ‘χουν τόσο καθαρά εκφράσει επανειλημμένα οι Λαϊκο-ορθόδοξοι υμνητές των δικτατόρων, που συνεργούν με τους πασοκονεοδημοκράτες στο Έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων: Την ανατροπή του καπιταλισμού και τη  ριζική εξαφάνιση ολόκληρου του πολιτικού συρφετού που συγκυβερνάει την Ελλάδα.
Το είχε εκφράσει ο Καρα-τζαφέρ τον Σεπτέμβρη που πέρασε σε Επίκαιρη Ερώτησή του στον πρωθυπουργό ( βλ, Επίκαιρες Ερωτήσεις, http://www.hellenicparliament.gr):
«Η κατάσταση της οικονομίας είναι κάτι περισσότερο από τραγική. Οι διαρκείς περικοπές μισθών, η αύξηση της ανεργίας, τα απανωτά “χαράτσια” οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια τον ελληνικό λαό σε απόγνωση, που μπορεί να μετατραπεί σε κοινωνική αναταραχή, την οποία, μάλιστα, ετοιμάζονται να υποδαυλίσουν οργανωμένοι φορείς της Πολιτείας. Όταν διατυπώνονται δημοσίως, είτε σε ανοιχτές συγκεντρώσεις ή από την τηλεόραση, προτροπές για μαζική αντίδραση απέναντι στη νομιμότητα, ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες δηλώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν για ανεξέλεγκτη “επαναστατική γυμναστική”.
Ερωτάσθε:
1. Έχετε υπ’ όψιν σας τέτοιες προπαρασκευαστικές ενέργειες;
2. Πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε το ενδεχόμενο ενός πιθανού διχασμού της ελληνικής κοινωνίας ή ακόμα και εμφύλιας συρράξεως, δεδομένης της πολιτικής πρακτικής σας που οδηγεί τη μία κοινωνική τάξη απέναντι στην άλλη;»
Τι ομολογεί ουσιαστικά αυτός ο φιλομεταξικός ηγεμονίσκος; Ότι η φασιστική πολιτική εξαθλίωσης του λαού οδηγεί «με μαθηματική ακρίβεια» στον κίνδυνο της επαναστατικής ανατροπής του ίδιου και των άλλων αστικών δυνάμεων που συγκυβερνούν σήμερα την Ελλάδα. Άλλωστε ο τρόμος του είναι κάτι που μοιράζεται και με τα άλλα μέλη της άρχουσας τάξης, πολλά απ’ τα οποία έχουν εκφραστεί κατά καιρούς ανάλογα. Γι’ αυτό φροντίζουν συχνά να συνεισφέρουν στον εξοπλισμό των δυνάμεων καταστολής με κάθε τρόπο. Όπως, για παράδειγμα, έπραξε «συμβολικά» ο ΛΑ.Ο.Σ στις 14 Μαρτίου 2011, όταν επισκέφτηκε τον υπουργό Καταστολής Παπουτσή , για να του προσφέρει… «συμβολικά» είκοσι αλεξίσφαιρα γιλέκα για τα ΜΑΤ, καλώντας συγχρόνως τα μέλη της αστικής τάξης να προβούν σε ανάλογες ενέργειες: «Θέλω να πιστεύω», δήλωσε τότε σε δημοσιογράφους, «ότι σ’ αυτή τη κίνηση θα υπάρξουν μιμητές, ιδίως από ανθρώπους που εκπροσωπούν το Κεφάλαιο και οι οποίοι προστατεύονται εν πολλοίς από την Ελληνική Αστυνομία. Τα παιδιά μας [!!!] όταν βγαίνουν έξω να αντιμετωπίσουν το οργανωμένο έγκλημα ή την τρομοκρατία πρέπει να τους έχουμε εξασφαλίσει το μέγιστο της ασφάλειάς τους» (βλ., μεταξύ άλλων, TV-ΛΑ.Ο.Σ). Φυσικά στον εξουσιαστικό και κατασταλτικό τους κώδικα «οργανωμένο» έγκλημα σημαίνει οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα, όπως έχει φροντίσει ο Καρα-τζαφέρ να μας πληροφορήσει με άλλες του δηλώσεις με αφορμή τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα:
«Ακούω ότι δημιουργούνται “διάφοροι σχηματισμοί” κατά γειτονιές στην πόλη μας. Αυτό μου θυμίζει “Δεκέμβρη του ‘44”… Θα δημιουργηθεί “πολιτοφυλακή” κατά γειτονιά. Δημιουργείται ένα “κράτος εν κράτει”. Οδηγούμαστε σε επικίνδυνα αδιέξοδα και η πλατεία είναι αυθόρμητη. Το οργανωμένο να φοβάστε, όπως αυτό που γίνεται στα λιμάνια [απεργίες λιμενεργατών] και όχι το αυθόρμητο».
Δεν μπορώ να καταλάβω τη φράση «Αυτό μου θυμίζει “Δεκέμβρη του ‘44”». Ίσως ήθελε να πει ότι νοσταλγεί τις δολοφονίες που διέπραξαν οι δικοί του το Δεκέμβρη του 1944 ή προσπαθεί να διαστρεβλώσει για άλλη μια φορά την Ιστορία, μεταθέτοντας την ευθύνη στους δολοφονημένους. Ελπίζω να επιλέξει σωστά ο λαός στο σημερινό δίλημμα «Υποταγή στην Εξαθλίωση ή Επανάσταση;», για να πεταχτούν οι καρατζαφέρηδες κι όλος ο καπιταλιστικός συρφετός στα σκουπίδια της Προΐστορίας.

Advertisements

One thought on “Εξαθλίωση ή Επανάσταση;

  1. Παράθεμα: Εξαθλίωση ή Επανάσταση; « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.