Ένας ανεκπλήρωτος πολιτικός έρωτας

Πάει πολύς καιρός που οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρουν «ανερυθρίαστα» το ΚΚΕ για μια συνεύρεση που θα μπορούσε να οδηγήσει εις γάμου κοινωνίαν, αλλά εκείνο ανθίσταται σθεναρώς, προβάλλοντας τα κωλύματα του «οπορτουνισμού», του «ρεβιζιονισμού», του «ευρωπαϊκού μονοδρομισμού» και άλλες συναφείς πολιτικές ασθένειες. [Παρεμπιπτόντως θα έτριζαν τα κόκαλα του πατερούλη Στάλιν, αν ολοκληρωνόταν ένας τέτοιος γάμος.] Έτσι, ο κόσμος της Αριστεράς, που επιθυμεί στην πλειονότητά του μια τέτοια ενότητα, παραμένει απογοητευμένος και διασπασμένος, χωρίς να γνωρίζει ουσιαστικά και συγκεκριμένα τους λόγους που εμποδίζουν την παραπάνω συνεύρεση.
Διάβασα σήμερα ένα κείμενο («Φούμαρα και αυταπάτες τα περί “προοδευτικής” κυβέρνησης συνεργασίας» Ριζοσπάστης, 13.11.2011, σελ. 10), στο οποίο το ΚΚΕ παραθέτει αναλυτικά, συγκεκριμένα και χωρίς τις υβριστικές ετικέτες που συνηθίζει («οπορτουνιστές», «ρεβιζιονιστές», κ.λπ.), τους λόγους για τους οποίους αρνείται τη συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ:
«Ο συνασπισμός που επιδιώκει έχει καθαρά εκλογίστικο χαρακτήρα, αφού εκεί υποτάσσει τη στρατηγική του ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, σπέρνοντας αυταπάτες ότι μπορούν να υπάρξουν φιλολαϊκές αλλαγές μέσα από τον κοινοβουλευτικό δρόμο, με το λαό αποκλειστικά στο ρόλο του ψηφοφόρου και χωρίς ριζικές ανατροπές στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας.
Τι θα κάνει αυτή η κυβέρνηση; Απαντάει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Θα επαναδιαπραγματευθεί τα δάνεια και θα διεκδικήσει τη διαγραφή μέρους του χρέους. Κατ’ αρχήν, αναγνωρίζει ότι ο λαός πρέπει να πληρώσει μέρος του χρέους, για το οποίο όμως καμιά ευθύνη δεν έχει, αφού είναι όλο της πλουτοκρατίας. Αναγνωρίζει, δηλαδή, ότι ο λαός χρωστάει στους τραπεζίτες, στις “αγορές” και τα καπιταλιστικά κράτη – δανειστές της Ελλάδας, και μ’ αυτόν τον τρόπο νομιμοποιεί τις αξιώσεις που εγείρουν σε βάρος του.
Με ποιο δεδομένο θα διαπραγματευτεί; Ότι στρατηγικός στόχος της κυβέρνησης είναι να παραμείνει η χώρα στο “σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης”, όπως ξεκάθαρα δήλωσε τις προάλλες ο επικεφαλής του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, μέσα στην ΕΕ πάση θυσία και με οποιοδήποτε κόστος για το λαό. Ό,τι λένε σήμερα το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΛΑ.Ο.Σ., η ΔΗΜΑΡ, η Μπακογιάννη, οι Οικολόγοι, ο Δημαράς και οι άλλοι, όλοι θιασώτες του ευρωμονόδρομου και γι’ αυτό κόμματα του συστήματος. Με ποιους θα διαπραγματευτεί; Με την Κομισιόν, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τις κυρίαρχες δυνάμεις στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα της Ευρωζώνης, αφού εκεί θέλει να παραμείνει και με αυτούς πρέπει να κάνει τις συνεννοήσεις για τα δάνεια και το χρέος.
Λέει, δηλαδή, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ότι η “προοδευτική κυβέρνηση”, όταν εκλεγεί, θα πάει στην τρόικα και, σε συνεννόηση μαζί της, θα πετύχει συμφωνία για μείωση των οφειλών για τα δάνεια, νέα φθηνότερα δάνεια και “κούρεμα” του χρέους. Κι αυτό, λέει, μπορεί να γίνει, όχι μόνο χωρίς να παρθούν νέα αντιλαϊκά μέτρα, αλλά επιπλέον, οι ιμπεριαλιστές εταίροι που δανείζουν την Ελλάδα, θα συμφωνήσουν και στην προώθηση μιας σειράς μέτρων από την “προοδευτική” κυβέρνηση, όπως η αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, η κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων που πάρθηκαν τουλάχιστον τους τελευταίους 24 μήνες και πάει λέγοντας!
Μετά απ’ όλα αυτά, οι ιμπεριαλιστές – εταίροι, καπιταλιστές, τραπεζίτες και λοιποί θα συμφωνήσουν και με την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, όπως διακαώς επιθυμεί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ! Πρόκειται για παραμύθια της Χαλιμάς. Και διαγραφή του χρέους, και φιλολαϊκά μέτρα, και παραμονή στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, δε γίνεται. Η ιμπεριαλιστική ΕΕ και Ευρωζώνη είναι εχθρός του λαού και ασύμβατη με τα εργατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ανάγκες.
(…) Λέει, ακόμα, ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ ότι η “προοδευτική” κυβέρνηση θα ασκήσει φιλολαϊκή πολιτική, με αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου, διεκδίκηση των πόρων του ΕΣΠΑ από την ΕΕ και την εκπόνηση ενός νέου, “ευρωπαϊκού σχεδίου Μάρσαλ” για την Ελλάδα, όπως έλεγε τις προάλλες ο Δ. Παπαδημούλης σε τηλεοπτική του συνέντευξη. Όλα αυτά, με την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και την ΕΕ και βέβαια με απείραχτη την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. Με καπιταλιστική, δηλαδή, παραγωγή στην Ελλάδα, αφού ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δε θέλει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής.
Αν έβαζε τέτοιο ζήτημα, δε θα είχε κανένα νόημα να μιλάει για ΕΣΠΑ και ευρωπαϊκή βοήθεια, αφού η ΕΕ είναι καπιταλιστική ένωση και δεν είναι δυνατόν να έχει για μέλη της μη καπιταλιστικές χώρες και να τους δίνει και κονδύλια. Συστατικό στοιχείο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, στην οποία θα διοχετευτούν τα ΕΣΠΑ και τα “Μάρσαλ”, είναι η δυνατότητα του κεφαλαίου να αποσπά το μέγιστο δυνατό κέρδος, με διαρκή μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και την απόσπαση προνομίων, φοροαπαλλαγών και κονδυλίων από το καπιταλιστικό κράτος. Γι’ αυτό επενδύει με όρους και σε κλάδους που του αποδίδουν κέρδος.
Πώς θα επιβάλει η κυβέρνηση, που θέλει να συγκροτήσει ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, στους καπιταλιστές να επενδύσουν σε κλάδους που είναι ζωτικής σημασίας για τις λαϊκές ανάγκες, αλλά είτε δεν έχουν το προσδοκώμενο κέρδος, λόγω του σκληρού παγκόσμιου ανταγωνισμού, είτε είναι σε υποχρεωτικό περιορισμό από τις ευρωενωσιακές συμφωνίες, όπως για παράδειγμα η γεωργία, η κτηνοτροφία, η κλωστοϋφαντουργία;
Ακόμα και αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, πώς θα παρακάμψει η “προοδευτική” κυβέρνηση τις δεσμεύσεις και τους περιορισμούς που ισχύουν για την απορρόφηση των κονδυλίων από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, τα οποία απαγορεύεται να αξιοποιηθούν για έργα σημαντικά για τις λαϊκές ανάγκες (αντισεισμικά, αντιπλημμυρικής προστασίας, στελέχωση νοσοκομείων – σχολείων – Πρόνοιας με εργασιακές σχέσεις πλήρους απασχόλησης);
Ακόμα πιο πέρα: Αν, με τη φορολογία και τα άλλα φιλεργατικά μέτρα που λέει ότι θα πάρει, πλήξει την κερδοφορία του καπιταλιστή, τότε πλήττει και την ανταγωνιστικότητά του. Πώς θα υποχρεώσει η “προοδευτική” κυβέρνηση τον καπιταλιστή να εφαρμόσει τα φιλεργατικά μέτρα που υποτίθεται ότι θα αποφασίσει; Πώς θα υποχρεώσει τον καπιταλιστή να διατηρήσει τη δραστηριότητά του στην Ελλάδα, αν ο ίδιος εκτιμήσει ότι πλήττεται η ανταγωνιστικότητά του και αποφασίσει να μεταφέρει τα κεφάλαιά του σε χώρες με καλύτερους για τον ίδιο όρους, αφού η ΕΕ του διασφαλίζει αυτή τη δυνατότητα, με τις τέσσερις ελευθερίες του Μάαστριχτ;
Πώς θα δεχτούν η καπιταλιστική ΕΕ και η Ευρωζώνη, που φτιάχτηκαν για να θωρακίσουν και να ισχυροποιήσουν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, μια χώρα όπως η Ελλάδα να εφαρμόζει μέτρα που υπονομεύουν αυτήν την ανταγωνιστικότητα; Και πώς θα κατευθύνουν ευρωενωσιακά κονδύλια σε δραστηριότητες που πλήττουν την καπιταλιστική ανταγωνιστικότητα, την καρδιά, δηλαδή, της ΕΕ και της Ευρωζώνης; Τα ερωτήματα είναι ρητορικά».
Αυτοί είναι, λοιπόν, οι λόγοι που επικαλείται το ΚΚΕ για την άρνησή του να συνεργαστεί με το «ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ». Και δικός μου σκοπός για την ανάρτηση αυτού του κειμένου δεν είναι να του ρίξω δίκιο ή άδικο ―αλλού βρίσκονται οι αντιεξουσιαστικές μου αντιρρήσεις για την κοινωνία που οραματίζεται και για τους θεσμούς της. [Νομίζω ότι η ιστορική εμπειρία από τις «κομμουνιστικές» ηγεσίες των «σοσιαλιστικών» κρατών και των «λαϊκών δημοκρατιών» είναι αρκετή. Και το θέμα είναι να μην πετάξουμε τον κομμουνισμό μαζί με τα εξουσιαστικά, γραφειοκρατικά λασπόνερα.] Αυτό που θα ήθελα είναι μια αντίστοιχη απάντηση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες του, ώστε να γνωρίζει η εργατική τάξη και εν γένει ο λαός της Αριστεράς ποιες είναι οι θέσεις που αντιπαραθέτουν σε όσα επικαλείται παραπάνω το ΚΚΕ. Γιατί, δυστυχώς, εκτός από την επίμονη γενική πρόταση κυρίως προς το ΚΚΕ αλλά και προς κάποιους, ακόμα και αντικομμουνιστές, «αριστερούς» για συνεργασία, ώστε να σχηματιστεί κάποτε «μια προοδευτική κυβέρνηση», δεν έχω δει κάτι άλλο μέχρι σήμερα. Άλλωστε, οι «συνεργασίες σε επίπεδο ηγεσιών» και ερήμην της εργατικής τάξης και του λαού αφορούν τα αστικά κόμματα. Καλό θα είναι να τεθούν δημόσια όλες οι θέσεις και αντιπαραθέσεις, ώστε να γνωρίζει ο κόσμος της Αριστεράς εμπεριστατωμένα τι συμβαίνει και να καθορίζει αυτός τις συνεργασίες που θέλει και την πορεία της Ιστορίας του.
Κι ένα υστερόγραφο: Γνωρίζω ότι πολλοί από τις ηγεσίες και τα στελέχη των αριστερών οργανώσεων και κομμάτων (π.χ., Τσίπρας, Αλαβάνος κ.ά.) εκτιμούν και μελετούν τα κείμενα του Σλαβόι Ζίζεκ. Έτσι, θα έχουν διαβάσει και την παραίνεση που απευθύνει προς αριστερούς και ιδιαιτέρως προς «αντικομμουνιστές αριστερούς» στο τέλος του τελευταίου βιβλίου του «Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα» (σελ. 225-226):
«Κάτι παρόμοιο [με τους άσωτους χριστιανούς] συμβαίνει σήμερα με πολλούς αντικομμουνιστές αριστερούς. Στα τελευταία χρόνια της ζωής τους επιστρέφουν στον κομμουνισμό, θαρρείς και, ύστερα από μια ζωή αχρείας προδοσίας, θέλουν να πεθάνουν συμφιλιωμένοι με την κομμουνιστική Ιδέα. Όπως και στην περίπτωση των παλιών χριστιανών, αυτές οι πρόσφατες μεταστροφές κομίζουν το ίδιο κατά βάση μήνυμα· ότι έχουμε ξοδέψει τη ζωή μας εξεγειρόμενοι εις μάτην ενάντια σ’ αυτό που, βαθιά μέσα μας, όλοι ανέκαθεν γνωρίζαμε ότι ήταν η αλήθεια. Οπότε… το μήνυμά μας σήμερα πρέπει να είναι: μη φοβάστε, ενωθείτε μαζί μας, επιστρέψτε! Σπάσατε το αντικομμουνιστικό κέφι σας και παίρνετε άφεση γι’ αυτό ―καιρός να ξανασοβαρευτούμε!»

Advertisements

One thought on “Ένας ανεκπλήρωτος πολιτικός έρωτας

  1. Παράθεμα: Ένας ανεκπλήρωτος πολιτικός έρωτας « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.