Ο Όκαμ και το παρακράτος

Ρώτησε ο καθεστωτικός Πρετεντέρης προχτές βράδυ (24.10.2011) στην «Ανατροπή» του, όπου το όνομα της εκπομπής έχει τόση σχέση με ανατρεπτικό περιεχόμενο, όση σχέση είχε η «επανάσταση» με την χούντα της 21ης Απριλίου:
«Υπάρχει παρακράτος»;
Παραδόξως(!), οι δύο από τους τρεις καλεσμένους του, τουτέστιν ο Μαρκόπουλος, ο γαβγάμηλος πολιτικός πλασιέ της δεξιόστροφης Δεξιάς, και ο Πάγκαλος, ο αγελαδοτρόφος  των μεταλλαγμένων «σοσιαλιστών» της αριστερόστροφης Δεξιάς, … αρνήθηκαν μετά βδελυγμίας την ύπαρξη του παρακράτους, αυτού του παγκοσμίως γνωστού τερατογεννήματος της απανταχού καπιταλιστικής Εξουσίας:
«Όχι!!! Δεν υπάρχει!!!»
Και αναμέναμε τον τρίτο, τον Φώτιο Κουβέλη, τον γνωστό ηγέτη της αντικομμουνιστικής και… «Υπεύθυνης» Αριστεράς, αυτόν που όταν μιλάει  εκφέρει τον ευπρεπή και αποστειρωμένο λόγο των φιλάνθρωπων αστών της βικτωριανής εποχής. [Αλήθεια, αν ζούσε τότε, θα γοήτευε πολλές χαριτόβρυτες υπάρξεις μεταξύ των κυριών του φιλόπτωχου ταμείου. Ποιος ξέρει; Ίσως ζουν ακόμα κάποιες τέτοιες παρθέναι στο Κολωνάκι, όπου άλλωστε ως γνωστόν έχει μεγάλο σουξέ η «Δημοκρατική Αριστερά».] Αυτός αρχικά βρέθηκε σε αμηχανία:
«Παρακράτος! Παρά το κράτος. Πλάι… στο κράτος. Όχι δεν υπάρχει!» κατέληξε τελεσιδίκως, ως μαϊντανός της δεξιάς ομήγυρης.
Κάποτε ένας αντάρτης μπήκε σ’ ένα σχολειό της κατοχής. Ο δάσκαλος εκείνη την ώρα έκανε μάθημα στα παιδιά.
«Δάσκαλε», του λέει, «πες στα παιδιά για την ελευθερία». Κι εκείνος σαν τον Φώτιο τον Κουβέλη, είπε:
«ΕλευθερίαΌνομα ουσιαστικόν, γένους θηλυκού, παροξύτονον…»
Πρετεντέρης, Μαρκόπουλος, Πάγκαλος, Κουβέλης… Κι ο Όκαμ που αναφέρω στον τίτλο αυτού του κειμένου τι δουλειά έχει μ’ αυτούς;
Ο καθεστωτικός μας δημοσιογράφος έγραψε την Κυριακή (23.10.2011) ένα άρθρο στο ΒΗΜΑ με τίτλο «Ποιο παρακράτος;», όπου μεταξύ άλλων επικαλείται και… τον Γουλιέλμο του Όκαμ: «… τέτοιοι [παρακρατικοί] µηχανισµοί µπορεί να υπάρχουν, όπως υπάρχει επίσης η CIA, η Μ16 και η Αλ Κάιντα.(…) Και επειδή από την εποχή του Γουλιέλµου του Όκαµ ο δυτικός ορθολογισµός έχει οικοδοµηθεί στο αξίωµα ότι η προφανής ερµηνεία είναι πάντα η ορθότερη εφόσον τίποτα δεν την αναιρεί πειστικά, λέω να αφήσουµε στην άκρη τις συνωµοσιολογίες και τα παραµύθια της Χαλιµάς για να επικεντρωθούµε στην πραγµατικότητα». Έτσι, λοιπόν, αφού την Κυριακή αρνήθηκε ουσιαστικά την ύπαρξη παρακρατικών μηχανισμών (με τα «μπορεί να», τις «συνωμοσιολογίες» και «τα παραμύθια της Χαλιμάς»), τη Δευτέρα επανέφερε το θέμα στους καθεστωτικούς του καλεσμένους, ώστε να επικυρώσει με τη βοήθειά τους την κήρυξη του παρακράτους ως ανύπαρκτου.
Ο Γουλιέλμος του Όκαμ (ή Όκκαμ), ένας μοναχός του 14ου αιώνα που ασχολήθηκε με τη Φιλοσοφία, διατύπωσε μια λογική αρχή που έμεινε γνωστή ως «Το Ξυράφι του Όκαμ (Occam’s Razor)»: Pluralitas non est ponenda sine necessitate. «Η φράση αυτή», αναφέρει η Βικιπαίδεια (λήμμα “Ξυράφι του Όκαμ”), «θα μπορούσε να αποδοθεί πολύ ελεύθερα ως εξής: Όταν δύο θεωρίες παρέχουν εξίσου ακριβείς προβλέψεις, πάντα επιλέγουμε την απλούστερη». Και προκειμένου να γίνουν σαφέστερα τα πράγματα, η Βικιπαίδεια μας προσφέρει δυο παραδείγματα. Ας παραθέσουμε το ένα:
«Παρατηρούμε ότι ένα δέντρο έχει πέσει μετά από μια θύελλα. Βάσει του δεδομένου της θύελλας συνδυασμένου με αυτό του πεσμένου δέντρου, μία λογική εικασία θα ήταν να υποθέσουμε ότι η ισχύς της θύελλας ξερίζωσε και έριξε κάτω το δέντρο. Αυτή η υπόθεση δεν προσβάλλει την κριτική μας σκέψη, καθότι υπάρχουν ισχυροί λογικοί δεσμοί μεταξύ αυτού που ήδη γνωρίζουμε και αυτού που υποθέτουμε ότι έγινε (δηλ. το ότι βλέπουμε και ακούμε τις θύελλες αποτελεί ισχυρή απόδειξη για την ύπαρξή τους και για το ότι είναι ικανές να ξεριζώσουν και να ρίξουν κάτω δέντρα). Μία εναλλακτική υπόθεση θα ήταν ότι ένας γιγάντιος εξωγήινος ξερίζωσε το δέντρο. Αυτή η υπόθεση, ωστόσο, προϋποθέτει αρκετές περαιτέρω εικασίες, οι οποίες χαρακτηρίζονται από διάφορες λογικές αδυναμίες που προκύπτουν από ασυνέπειες με τα όσα ήδη γνωρίζουμε (αναφορικά με την ύπαρξη των εξωγήινων, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να εκτελούν διαστρικά ταξίδια, την ικανότητα και την πρόθεσή τους να ξεριζώνουν δέντρα—είτε επίτηδες είτε όχι—καθώς και την ύπαρξη εξωγήινης βιολογίας που τους επιτρέπει να έχουν 200 μέτρα ύψος παρά την βαρύτητα της γης), πράγμα που την καθιστά απορριπτέα».
Ο αυλικός δημοσιογράφος μας, λοιπόν, διατυπώνει ως αξίωμα το «ξυράφι του Όκαμ», αποδίδοντάς το με τη φράση «η προφανής ερµηνεία είναι πάντα η ορθότερη εφόσον τίποτα δεν την αναιρεί πειστικά». Ας δεχτούμε αυτή την απόδοση (άλλωστε το θέμα μας δεν είναι η ορθή απόδοση της αρχής του Όκαμ) κι ας την εφαρμόσουμε στα δεδομένα που έχουμε (γραπτά ντοκουμέντα, βίντεο, φωτογραφίες, μαρτυρίες…) σχετικά με το παρακράτος στην Ελλάδα. Σύμφωνα με ένα πλήθος τέτοιων δεδομένων, το παρακράτος, δηλαδή το σύνολο των παράνομων μηχανισμών που δημιουργούνται για να δρουν εγκληματικά και σε συνεργασία με κρατικούς μηχανισμούς για την καταστολή του λαϊκού κινήματος, υπάρχει στη σύγχρονη Ελλάδα τουλάχιστον από την πρώτη μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, αναφερόμενος στο παρακρατικό δίκτυο «STAY BEHIND (ή GLADIO)», που είχε οργανωθεί από τη CIA και το NATO και είχε αναπτυχτεί στη χώρα μας υπό την κωδική ονομασία «ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΒΙΑ» σε συνεργασία με διάφορους κρατικούς μηχανισμούς,  είχε δηλώσει: «η παρακρατική οργάνωση Κόκκινη Προβιά δημιουργήθηκε το 1955, ως αποτέλεσμα ενός μυστικού τμήματος της συμφωνίας με βάση την οποία εγκαταστάθηκαν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα» (Associated Press, 14.11.1990). Για την ύπαρξη και δράση αυτού του παρακρατικού δικτύου είχε μιλήσει και ο υπουργός Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας Ιωάννης Βαρβιτσιώτης: «Έλληνες κομάντο (ΛΟΚ) και η CIA οργάνωσαν ένα βραχίονα του δικτύου το 1955, για να προβληθεί αντάρτικη αντίσταση σε οποιονδήποτε κομμουνιστή εισβολέα [!!!] Το εν λόγω δίκτυο, που ήταν γνωστό με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά, διαλύθηκε το 1988» (Guardian, 9.11.1990). Από τότε λοιπόν που οι παραπάνω αστοί πολιτικοί ομολόγησαν την ύπαρξη του συγκεκριμένου παρακρατικού δικτύου, η αστική εξουσία διαψεύδει μέχρι σήμερα την ύπαρξη του οποιουδήποτε διάδοχου της «Κόκκινης Προβιάς» παρακρατικού μηχανισμού, προσπαθώντας μαζί με τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια. Για παράδειγμα, το πλήθος των βίντεο και των φωτογραφιών που έχουν δημοσιευτεί και σχολιαστεί στο διαδίκτυο, όπου εμφανίζονται κατά καιρούς οι αστυνομικές δυνάμεις να συνεργάζονται με τους φασίστες και να ματώνουν τις διαδηλώσεις είναι πλάσματα της «συκοφαντικής» επαναστατικής φαντασίας… Οι αστυνομικοί που έχουν αποκαλυφθεί στις εργατικές διαδηλώσεις να παίζουν το ρόλο του προβοκάτορα (βλ. δημοσιεύματα με τις ταυτότητές τους) δεν υπήρξαν ποτέ. Η δήλωση-ομολογία του πρωθυπουργού Σημίτη (Πρακτικά Βουλής, 17/5/2002) ότι «Υπάρχουν αστυνομικοί σε διατεταγμένη υπηρεσία και στην προκειμένη περίπτωση ο υπουργός Δημόσιας Τάξης με διαβεβαίωσε ότι αστυνομικός συνελήφθη από τους διαδηλωτές, εδάρη, του πήραν και τα χρήματα, ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία», ήταν ψευδής ή δεν έγινε ποτέ. Όπως δεν υπήρξαν ποτέ τα «μυστικά κυβερνητικά κονδύλια» που ομολόγησε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μόσιαλος για την πληρωμή διαφόρων «συνεργατών» του κράτους, μεταξύ των οποίων περίοπτη θέση κατέχουν οι… μυστικοί δημοσιογράφοι. Και για να μη μακρηγορούμε, προφανώς είναι ψευδές και το έγγραφο της EUROPOL «Ευρωπαϊκές Βέλτιστες Πρακτικές για το Χειρισμό των Πληροφοριοδοτών», σύμφωνα με το οποίο ρυθμίζονται θέματα της συνεργασίας κρατικών και παρακρατικών και «επιτρέπεται» σε κάθε παρακρατικό συνεργό «με την έγκριση μιας καθορισμένης εξουσιοδοτούσας Αρχής, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία ή τις κατευθυντήριες γραμμές… να συμμετάσχει σε ένα έγκλημα, το οποίο άλλοι ήδη προτίθενται να διαπράξουν». Και μεταξύ άλλων προβλέπεται στο παραπάνω αποκαλυπτικό έγγραφο για τον χαφιέ-συνεργάτη («πληροφοριοδότη») ότι ο «Χειριστής», δηλαδή ο αξιωματικός που τον «χειρίζεται», εκτιμά «την κατάλληλη ανταμοιβή… για τις προσπάθειές του». Παρακρατικός ο άνθρωπος, να μην πάρει κι ένα μισθό;
Νομίζω ότι προκύπτει με σαφήνεια από τα παραπάνω ότι δεν υπάρχουν μόνο οι κρατικοί και οι παρακρατικοί μηχανισμοί με τη σχετική αυτονομία τους, αλλά ότι υπάρχει προφανώς και κυρίως η σύμπλεξή τους, ο κρατικοπαρακρατικός μηχανισμός, για τη διάπραξη φυσικά στα πλαίσια της συνεργασίας τους διαφόρων εγκλημάτων σε βάρος του εργατικού και του λαϊκού κινήματος. Εγώ απλώς παρέθεσα ελάχιστα από το συνολικό πλήθος των δεδομένων. Αυτό που προσπάθησε να κάνει ο Πρετεντέρης ασκώντας το αυλικό του έργο είναι να συσκοτίσει αφενός αυτή ακριβώς την κρατικοπαρακρατική σύμπλεξη και αφετέρου να διαψεύσει την ύπαρξη των παρακρατικών μηχανισμών. Λίγο ακόμα και θα αρνιόταν την ύπαρξη των κρατικών μηχανισμών καταστολής. Τι προκύπτει από τέτοιες ενέργειες, αν εφαρμόσουμε την αρχή του Όκαμ, όπως την αποδίδει ο Πρετεντέρης; Αφού κατ’ αυτόν «η προφανής ερµηνεία είναι πάντα η ορθότερη εφόσον τίποτα δεν την αναιρεί πειστικά», νομίζω ότι είναι προφανές πως ο Πρετεντέρης και ο κάθε καθεστωτικός δημοσιογράφος, μαζί με τους καθεστωτικούς πολιτικούς καλεσμένους του που αρνούνται την ύπαρξη των παρακρατικών μηχανισμών παρά το πλήθος των αναμφισβήτητων δεδομένων, προσπαθούν να μας προκαλέσουν μαλάκυνση εγκεφάλου, ώστε να υποτασσόμαστε ως μαλάκια στη βρόμικη εξουσία και στα συμφέροντά τους. Έχετε καμία άλλη πειστική ερμηνεία;

Advertisements

2 thoughts on “Ο Όκαμ και το παρακράτος

  1. Παράθεμα: Η νύχτα των μεγάλων χρυσαυγίτικων μαχαιριών | Ο Άπατρις της Πάτρας

  2. Παράθεμα: η νύχτα των μεγάλων χρυσαυγίτικων μαχαιριών « risinggalaxy

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.