Η ελληνική αριστερά της λιβυκής «επανάστασης»

Όπως φαίνεται από ένα πλήθος δημοσιευμάτων, σχολίων και αντεγκλήσεων, η «Λιβύη» λειτούργησε μεταξύ άλλων και ως θέμα ανάδειξης των εντάσεων που χαρακτηρίζουν τις θέσεις των διαφόρων εκφάνσεων της ελληνικής αριστεράς. Πιο συγκεκριμένα, η βασική διάσταση των απόψεων φάνηκε πως υπάρχει  ανάμεσα σ’ εκείνους που υποστήριξαν χωρίς επιφύλαξη τους αντικανταφικούς ως «επαναστάτες» και σ’ εκείνους που, διατηρώντας την βασική αρνητική τους στάση απέναντι στο κανταφικό καθεστώς,  αντιπαρατέθηκαν σε μια τέτοια θέση άκριτης υποστήριξης των «εξεγερμένων». Φυσικά, μεταξύ «εξέγερσης» και «επανάστασης» υπάρχει μεγάλη απόσταση, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα του κειμένου μου.
Στα περιοριστικά πλαίσια μιας ανάρτησης έγραψα κι εγώ ένα κείμενο («Καλάσνικοφ με σαγιονάρες») που μάλλον ενόχλησε τους υποστηρικτές της λιβυκής αντιπολίτευσης. Μπορεί τώρα να ενοχληθούν από τη λέξη «αντιπολίτευση», αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι’ αυτό. Με άλλα λόγια, δεν μπορώ να αφαιρέσω από το πλαίσιο των αντικανταφικών δυνάμεων αυτούς που ηγήθηκαν του αγώνα κατά του κανταφικού καθεστώτος και να κρατήσω μόνο το τμήμα του λιβυκού λαού που πήρε τα όπλα για να πολεμήσει υπό τις διαταγές τους και αντικειμενικά για τα συμφέροντά τους. Ας δούμε, λοιπόν, πιο αναλυτικά αυτή την ηγεσία, δηλαδή το «Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο των εξεγερθέντων», όπως παρουσιάζεται από ένα τμήμα της ελληνικής αριστεράς που το υποστηρίζει (βλ. ΑΥΓΗ, 28.8.2011, «Λιβύη: Μια ακτινογραφία του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου»):
«Επικεφαλής αυτού του Συμβουλίου είναι ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του Καντάφι, Μουσταφά Αμπντέλ Τζαλίλ. Ο 59χρονος δικηγόρος θεωρείται συντηρητικός και πιστός μουσουλμάνος και έχει ως ένα βαθμό την έξωθεν καλή μαρτυρία και ως υπουργός Δικαιοσύνης, καθώς συγκρούστηκε επανειλημμένα με τους συναδέλφους του στο Υπουργικό Συμβούλιο και τον ίδιο το Καντάφι, καταγγέλλοντας παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (…)Το Συμβούλιο διαθέτει μια Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία επιδιώκει να παίξει τον ρόλο μεταβατικής κυβέρνησης στη Λιβύη, μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών σε οκτώ μήνες. Επικεφαλής αυτής της Επιτροπής, σε ρόλο μεταβατικού πρωθυπουργού, και νούμερο δύο του Εθνικού Συμβουλίου, είναι ο οικονομολόγος Μαχμούτ Τζιμπρίλ. Ο Τζιμπρίλ σπούδασε στο Κάιρο και τις Ηνωμένες Πολιτείες και πριν από την εξέγερση ήταν ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου για την Οικονομική Ανάπτυξη της χώρας, ένα είδος υπουργού Οικονομίας του καθεστώτος Καντάφι. (…) Εκπρόσωπος του Συμβουλίου προς τα έξω είναι ο Αλί αλ Ισάουι. Ανήκει στη νεώτερη γενιά των εξεγερθέντων, αλλά ήταν κι αυτός στέλεχος του καθεστώτος. Το 2007 είχε διοριστεί υπουργός Εμπορίου.(…) Αρμόδιος για τα στρατιωτικά θέματα στο Συμβούλιο είναι ο Ομάρ αλ Χαρίρι, ένας από τους συντρόφους του Καντάφι το 1969, όταν πήρε με τα όπλα την εξουσία και ίδρυσε τη λαϊκή Τζαμαχιρία. (…)Τέλος, εμφανίστηκε αίφνης τις προάλλες από το χρονοντούλαπο της ιστορίας ο διάδοχος του θρόνου της Λιβύης, Μοχάμετ αλ Ζενούσι. Με συνεντεύξεις του στον δυτικό Τύπο ο 48χρονος εγγονός του τελευταίου βασιλιά άφησε να εννοηθεί ότι θα ήθελε πολύ να επιστρέψει στη Λιβύη μετά από δύο δεκαετίες στην εξορία. “Είμαι έτοιμος να υπηρετήσω τον λαό μου, εάν αυτό θελήσει”, τόνισε την περασμένη εβδομάδα στη γερμανική εβδομαδιαία εφημερίδα «Zeit». Υπενθυμίζεται ότι ο Καντάφι έδιωξε με την επανάσταση του 1969 τον βασιλιά και έκαψε το παλάτι. Ο Μοχάμετ αλ Ζενούσι εγκατέλειψε τη Λιβύη το 1988 μαζί με τον άρρωστο πατέρα του, τον τότε διάδοχο του θρόνου Χασάν, που πέθανε το 1992. Έκτοτε διοργάνωνε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις αντικαθεστωτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και τη Γαλλία. Ο Μοχάμετ αλ Ζενούσι ζει από την οικονομική συνδρομή εξόριστων Λίβυων και πιστών στον θρόνο οικογενειών στη Λιβύη». Από την «ακτινογραφία» αυτή δεν πρέπει να ξεχάσουμε και κάποιους άλλους «επαναστάτες»: τους φυλάρχους που συμμετέχουν ή επηρεάζουν το «Μεταβατικό Εθνικό Συμβούλιο». «Σε πρώτη φάση», όπως αναφέρεται στο ίδιο κείμενο « φαίνεται ότι συμμετέχουν όλοι οι σημαντικοί φύλαρχοι της Κυρηναϊκής, της Ανατολικής Λιβύης, αλλά ελάχιστοι από τους φυλάρχους της Δυτικής Λιβύης, που μέχρι πρότινος -ενδεχομένως ακόμη- ήταν πιστοί στον Καντάφι».
Επειδή κάποιοι αριστεροί που κινούνται στο χώρο του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να διαμαρτυρηθούν για την «υποστηρικτική» θέση που τους αποδίδω, ας διαβάσουν την «ανακοίνωση» που εξέδωσε η υπεύθυνη του ΣΥΡΙΖΑ για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ρένα Δούρου (22.8.2011):
«(…) Μετά από έξι μήνες νατοϊκών αεροπορικών επιχειρήσεων, με την αιγίδα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, καθώς και με την παρασκηνιακή βοήθεια αραβικών χωρών (Αιγύπτου, Κατάρ, Μπαχρέιν, κ.α.), οι εξεγερμένοι κατάφεραν να ανατρέψουν το καθεστώς Καντάφι.
Η Λιβύη ζει ιστορικές στιγμές, καθώς γίνεται ένας ακόμη κρίκος της “αραβικής άνοιξης”: είναι η τρίτη χώρα, μετά από την Τυνησία και την Αίγυπτο, που ένα αυταρχικό, αποκομμένο από το λαό καθεστώς, ανατρέπεται από λαϊκή εξέγερση» (!!!)
«Μετά από έξι μήνες νατοϊκών αεροπορικών επιχειρήσεων… το καθεστώς ανατρέπεται από λαϊκή εξέγερση», τι είδους ακροβασία είναι αυτή; Η οποία, μάλιστα, καταλήγει να ασκεί… αριστερή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση, επειδή… καθυστέρησε να αναγνωρίσει το επικείμενο νέο καθεστώς.
Πιστεύω, όμως, ότι το σημαντικότερο ατόπημα της υποστηρικτικής προς το νέο «επαναστατικό» καθεστώς θέσης είναι ότι προσπαθούν (όταν δεν κάνουν ακροβασίες σαν την παραπάνω της εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ) να εξαφανίσουν από την ηγεσία της «επανάστασης» το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα αραβικά «επαναστατικά» καθεστώτα, και τους μηχανισμούς τους (CIA, SAS κλπ). Ας τους βάλουμε κι αυτούς στο σκηνικό της σφαγής:
«(…) Ο Καντάφι υπέκυψε στη συντριπτικά υπέρτερη στρατιωτική μηχανή του ΝΑΤΟ, που θα τον είχε ανατρέψει πολύ νωρίτερα αν δεν πάσχιζε, ύστερα από την εμπειρία του Ιράκ, να τελειώσει τον πόλεμο με μηδενικές απώλειες και χωρίς να ερεθίσει την αραβική κοινή γνώμη (κάτι που, για την ώρα, επετεύχθη). Το ΝΑΤΟ ανέκοψε την αντεπίθεση των Κανταφικών δυνάμεων, οι οποίες, κατά την έναρξη των βομβαρδισμών, τον Μάρτιο, είχαν φτάσει στις πύλες της Βεγγάζης. Από εκείνη τη στιγμή, η “επανάσταση της 17ης Φεβρουαρίου” είχε απαχθεί από τις ξένες δυνάμεις και η αντιπολίτευση λειτουργούσε ως δύναμη πεζικού του ΝΑΤΟ, κάτι σαν τη Βόρεια Συμμαχία στο Αφγανιστάν. Περίπου 7.500 βομβαρδισμοί αεροπλάνων του ΝΑΤΟ διέλυσαν βάσεις, επικοινωνιακά κέντρα, αποθήκες πυρομαχικών και τεθωρακισμένα του Καντάφι, ανοίγοντας δρόμο στους αντάρτες, ενώ αμερικανικά μη επανδρωμένα αεροπλάνα κατέγραφαν επί 24ώρου βάσεως τις κινήσεις του εχθρού.
Όπως έγραψε ο Ρίτσαρντ Νόρτον–Τέιλορ στον Guardian, δυνάμεις των ανταρτών εκπαιδεύονταν από άνδρες των βρετανικών ειδικών δυνάμεων SAS (εν ενεργεία και απόστρατους, που εργάζονται σήμερα σε ιδιωτικές εταιρείες) και από συναδέλφους τους άλλων χωρών, κυρίως από τη Γαλλία, το Κατάρ και την Ιορδανία. Την παρουσία Γάλλων «συμβούλων» και «εκπαιδευτών» αναγνώρισε ο υπουργός Εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ. Η Washington Post ανέφερε ότι κλιμάκια της CIA δραστηριοποιήθηκαν στην ίδια κατεύθυνση, αξιοποιώντας τους διαύλους που απέκτησαν όταν συνεργάζονταν με την κυβέρνηση Καντάφι εναντίον του κοινού εχθρού, των ισλαμιστών. Βρετανοί και Αμερικανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καθοριστική μάχη της Μισράτα, στο πλευρό της αντιπολίτευσης.
Τη σφραγίδα του ΝΑΤΟ είχε και η “επιχείρηση γοργόνα” για την άλωση της Τρίπολης. Όπως αποκάλυψε το Associated Press, στρατιωτικοί από τις χώρες του ΝΑΤΟ και το Κατάρ άρχισαν να μαζεύουν προ τριμήνου στη Βεγγάζη ομάδες αντικαθεστωτικών από την Τρίπολη, τη Ζιντάν και τη Ζαουίγια, όπου έτυχαν εντατικής εκπαίδευσης προτού σταλούν πίσω στις πόλεις τους, για να σχηματίσουν ένοπλους, συνωμοτικούς πυρήνες. Οι Δυτικοί επέλεξαν τα όρη Ναφούζα ως καταλληλότερο σημείο εκκίνησης για τη μάχη της Τρίπολης και ενίσχυσαν τις βάσεις των ανταρτών με φορτία (κυρίως γαλλικών) όπλων και στρατιωτικούς συμβούλους. Όταν δόθηκε το σύνθημα της τελικής εφόδου, καταιγιστικοί βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ διέλυσαν βασικά αμυντικά οχυρά των κανταφικών, όπως τη βάση της 32ης Μεραρχίας, που διηύθυνε ο γιος του συνταγματάρχη, Χαμίς.
Υπό το πρίσμα των παραπάνω, δεν ξενίζει η απροσδόκητα χαμηλή αντίσταση που συνάντησαν οι μαχητές της αντιπολίτευσης στη μάχη της Τρίπολης. Αν δεν είχε αποδυναμωθεί τόσο πολύ ο εχθρός τους, θα τους ήταν εντελώς αδιανόητο να επιβληθούν. Όπως χαρακτηριστικά ομολόγησε ο στρατιωτικός εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης, Φαντλάλα Χαρούν, σε διεθνές πρακτορείο ειδήσεων, την αποφασιστική νύχτα της 21ης προς 22 Αυγούστου, όταν οι μαχητές της αντιπολίτευσης έφτασαν στην Πράσινη Πλατεία, μόλις 150 ένοπλοι ξεσηκώθηκαν μέσα στην Τρίπολη, ενώ άλλοι 200 έφτασαν από τη Μισράτα. Αριθμοί που μάλλον δεν παραπέμπουν σε λαϊκή εξέγερση, σε μια πόλη δύο εκατομμυρίων κατοίκων» (Καθημερινή, 28.8.2011)
Φυσικά όλα τα παραπάνω που δημοσιεύτηκαν στις Guardian, Washington Press, Associated Press, Καθημερινή και πλήθος άλλων διεθνών δεξιών και αριστερών εφημερίδων, μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς ψεύδη και συκοφαντίες σε βάρος της «επανάστασης» και να καθαρίσει μια και καλή. Το ίδιο μπορεί να πράξει και με το δημοσιευμένο από την Liberation έγγραφο του Εθνικού Μεταβατικού Συμβουλίου σύμφωνα με το οποίο το Συμβούλιο παραχώρησε στη Γαλλία κατά προτεραιότητα την πρόσβαση στο 35% του λιβυκού πετρελαίου σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή της. Άλλωστε, απαντώντας σε σχετική ερώτηση το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο διέψευσε το δημοσίευμα, και το ίδιο έπραξαν οι πηγές της διπλωματίας του Σαρκοζί και η γαλλική πετρελαϊκή βιομηχανία. Δε συνέβη κανένα ξεπούλημα του πετρελαίου και των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών της Λιβύης από τη νέα «επαναστατική» της ηγεσία προς τις χώρες και τους καπιταλιστές της Δύσης. Οπότε κι εγώ άστοχα χαρακτήρισα στο προηγούμενο κείμενό μου («Καλάσνικοφ με σαγιονάρες») «ξεπουλημένη» την «επαναστατική» ηγεσία της Λιβύης. Όσο για τη φράση μου σχετικά με τον εξοπλισμό των «ανταρτών» από τις παραπάνω δυνάμεις («επαναστατική» λιβυκή ηγεσία, ΝΑΤΟ, Ε.Ε. κλπ.), κι αυτό είναι «παραπληροφόρηση», όπως έγραψε κάποιος διαμαρτυρόμενος «αναρχικός», αφού αυτό που πραγματικά συνέβη ήταν ότι… τα όπλα αποκτήθηκαν από τα στρατόπεδα του Καντάφι με επαναστατικές ενέργειες των εξεγερμένων. Όσο για τα σχετικά με τα όπλα που γράφτηκαν παραπάνω («Όπως αποκάλυψε το Associated Press, στρατιωτικοί από τις χώρες του ΝΑΤΟ και το Κατάρ άρχισαν να μαζεύουν προ τριμήνου στη Βεγγάζη ομάδες αντικαθεστωτικών από την Τρίπολη, τη Ζιντάν και τη Ζαουίγια, όπου έτυχαν εντατικής εκπαίδευσης προτού σταλούν πίσω στις πόλεις τους, για να σχηματίσουν ένοπλους, συνωμοτικούς πυρήνες. Οι Δυτικοί επέλεξαν τα όρη Ναφούζα ως καταλληλότερο σημείο εκκίνησης για τη μάχη της Τρίπολης και ενίσχυσαν τις βάσεις των ανταρτών με φορτία (κυρίως γαλλικών) όπλων και στρατιωτικούς συμβούλους»), προφανώς συνιστούν συκοφαντίες των καπιταλιστών σε βάρος της λιβυκής «επανάστασης».
Το πώς ξεκινάει μια επανάσταση, από το πώς συνεχίζεται και κυρίως το πώς τελειώνει, είναι ζητήματα που μπορούν (και συνήθως συμβαίνει) να διαφέρουν τεράστια. Κλασικό ιστορικό παράδειγμα, η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Τηρουμένων των αναλογιών, αν δεχτούμε ότι η εξέγερση (ή, αν θέλετε, η «επανάσταση») κατά του αυταρχικού κανταφικού καθεστώτος είχε στο ξεκίνημά της λαϊκό χαρακτήρα, δεν μπορούμε καθόλου να πούμε το ίδιο για τη συνέχεια. Την ηγεσία την είχαν απ’ την αρχή ή την ανέλαβαν πολύ σύντομα τα αντιπολιτευόμενα πρώην στελέχη του κανταφικού καθεστώτος (βλ. παραπάνω ονόματα και ιδιότητες) και η επανάσταση έγινε «επανάσταση», δηλαδή υπόθεση καθεστωτικών συμφερόντων. Όταν πια η ιστορία ήταν χαμένη, η ηγεσία κάλεσε το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε. κλπ. και οι απλοί λαϊκοί αγωνιστές μετατράπηκαν σε τραγικές φιγούρες, σαν αυτή του «αντάρτη» με το καλάσνικοφ και τις σαγιονάρες, που εμφανίζεται στη φωτογραφία της προηγούμενης ανάρτησης. Για ποια συμφέροντα πολεμάει; Είτε το ξέρει είτε όχι, σκοτώνεται για έναν πόλεμο που δεν είναι ο δικός του και για συμφέροντα ξένα, από ταξική και εθνική άποψη. Στο δικό του πόλεμο κανένα ΝΑΤΟ και κανένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός σαν την Ε.Ε. δε θα αναλάβει να πολεμήσει για λογαριασμό του. Όταν αναλαμβάνουν αυτοί πρόκειται ακριβώς για την αντίθετη περίπτωση: Για να τον χρησιμοποιήσουν για τα δικά τους συμφέροντα.
Λυπάμαι που… δεν υποστηρίζω τις εξεγέρσεις στις οποίες ηγείται το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι αναβαπτισμένοι σε επαναστάτες πρώην κανταφικοί αξιωματούχοι κλπ., όπως πράττουν αρκετοί «αριστεροί», ακόμα και «αναρχικοί». Αν δεχτώ πως έχουν δίκιο, τότε θα πρέπει να δεχτώ πως δεν είμαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Άλλωστε, ποτέ δε μ’ ενδιέφεραν στην πραγματικότητα οι «ετικέτες».

Advertisements