Καλάσνικοφ με σαγιονάρες

Η εικόνα του Λίβυου «αντάρτη» με τις σαγιονάρες και το καλάσνικοφ, μου προκαλεί οργή και κατάθλιψη. Από τη μια για την εξαθλιωμένη ζωή του, την οποία αποκαλύπτουν ως δείκτες στη συγκεκριμένη εικόνα οι σαγιονάρες του, και αφετέρου για το καλάσνικοφ που του ‘δωσαν οι «δημοκρατικές» δυνάμεις (ΝΑΤΟ, Ε.Ε. και ξεπουλημένοι της Λιβύης), προκειμένου να σκοτώσει και να σκοτωθεί για τα συμφέροντά τους. Η Εξουσία γι’ αυτό χρειάζεται τους προλετάριους: Σαν χέρια που αφενός εκμεταλλεύεται και αφετέρου τα επιστρατεύει για να πυροβολούν για λογαριασμό της. Ίσως κάποτε θα σκεφτεί να τους δίνει μαζί με το όπλο κι ένα ζευγάρι παπούτσια, για να τρέχουν και να πυροβολούν καλύτερα. Κι ίσως κάποτε θα πρέπει να σκεφτούμε κι εμείς ότι αυτά τα όπλα πληρώνονται κι από τη δική μας συμμετοχή, μια και η χώρα μας είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σφαγιάζουν τον λαό της Λιβύης. Κι ακόμα ότι έχουμε μια κυβέρνηση που μας «εκπροσωπεί» και που διατάζει τον ελληνικό στρατό να συμμετέχει στις σφαγές των λαών που αποφασίζει το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, και μαζί τους η δική μας άρχουσα τάξη.
Από την άλλη, δεν υπάρχει τίποτε που θα μας έκανε να μιλήσουμε θετικά για το καθεστώς του συνταγματάρχη Καντάφι. Όπως δε θα είχαμε να πούμε τίποτε καλό γενικά για τα καθεστώτα στα οποία δεν κυβερνά ο ίδιος ο λαός τη ζωή του. Αν και το κανταφικό «σοσιαλιστικό» καθεστώς ισχυρίστηκε κατά καιρούς ότι κυβερνούσε τη Λιβύη ο ίδιος ο λαός με θεσμούς άμεσης δημοκρατίας. Κι όχι μόνον αυτό. Υπήρξαν επίσης  διάφοροι «αριστεροί» που επιβεβαίωσαν αυτό τον ισχυρισμό. Εν αρχή ην ο «Αντρέας», ο μπαμπάς του Γιωργάκη. Αυτός, θαυμάζοντας την «επανάσταση» του συνταγματάρχη Καντάφι και τους θεσμούς του, μετά την πρώτη επίσκεψή του στη Λιβύη το 1977 είχε ανακοινώσει: « “Δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων”. Επιστρέφοντας στην Αθήνα ο Ανδρέας είχε δηλώσει ότι ταυτιζόταν με τη Λιβύη στο θέμα της απαλλαγής της Μεσογείου από ξένους στόλους και βάσεις…» (Νέα, 9.6.2010) Προφανώς γι’ αυτό στη συνέχεια η Μεσόγειος με τους αγώνες του Αντρέα απαλλάχτηκε  από στόλους και βάσεις…  Για να εμπεδώσει, μάλιστα, τις σοσιαλιστικές γνώσεις που απόκτησε από την πρώτη του επίσκεψη στη Λιβύη, μόλις έγινε πρωθυπουργός ο Αντρέας πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη επίσκεψή του στη Λιβύη (23.9.1984). Και γράφουν τα Νέα (ό.π.) γι’ αυτά που τότε διημείφθησαν ανάμεσα σ’ αυτόν και στο καθεστώς: «“Σας εξετάσαμε, σας δοκιμάσαμε, σας εμπιστευόμαστε”» του είπε [του Αντρέα] κατά την υποδοχή του ο πρωθυπουργός Τζαλούντ και τον οδήγησε στη σκηνή του Καντάφι. Ο Παπανδρέου τού χάρισε μια αρχαία λήκυθο με την αφιέρωση: «Στον μεγάλο ηγέτη και ελευθερωτή, στη μεγάλη φυσιογνωμία της δύσκολης εποχής μας, με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς». Ο Καντάφι ανταπέδωσε με το διάσημο «Πράσινο Βιβλίο», όπου ανέλυε το σύστημα της άμεσης δημοκρατίας των μαζών. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά γι’ αυτό το «πράσινο βιβλίο» και την επιρροή που άσκησαν στον Αντρέα οι ιδέες που διατύπωνε σ’ αυτό ο Καντάφι σχετικά με τον «Τρίτο Δρόμο» προς το σοσιαλισμό. Θα μας πήγαινε, όμως, πολύ μακριά και άλλωστε δεν είναι αυτό το θέμα μας. Όσο για τον «Τρίτο Δρόμο» προς το σοσιαλισμό μπορεί κανένας να μελετήσει όσα έπραξαν ο Αντρέας και οι συναγωνιστές του στο Πασόκ από τη στιγμή που ανέλαβαν την πολιτική εξουσία μέχρι σήμερα. Ας μην κατηγορούμε, όμως, άδικα γι’ αυτά τον Καντάφι, δεδομένου ότι το Πασόκ, όπως εξευτέλισε κάθε έννοια σοσιαλισμού, πιθανότατα το ίδιο έπραξε και με τον «σοσιαλισμό» του Καντάφι. Ας δούμε, λοιπόν, ορισμένα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν κατά καιρούς για την πολιτεία του Λίβυου συνταγματάρχη.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1969, μια ομάδα στρατιωτικών με επικεφαλής τον 27χρονο τότε Μουαμάρ αλ Καντάφι κατέλαβαν την εξουσία, κατάργησαν τη μοναρχία του βασιλιά Ίντρις και μετονόμασαν τελικά τη Λιβύη σε «Μεγάλη Αραβική Λιβυκή Σοσιαλιστική Λαϊκή Τζαμαχιρίγια». Η λέξη «Τζαμαχιρίγια» (επικρατούσα ερμηνεία «κράτος των μαζών») έχει ιδιαίτερη συμβολική σημασία, η οποία συνδέεται με την πολιτική θεωρία του Καντάφι περί «τρίτου δρόμου» προς το σοσιαλισμό, όπως αναλύεται στο «πράσινο βιβλίο» του. Ο γνωστός Άγγλος κοινωνιολόγος και σοσιαλδημοκράτης Άντονι Γκίντενς (Anthony Giddens), μετά από κάποια συνέντευξη που του παραχώρησε ο Καντάφι το 2006, μας μεταφέρει τα ακόλουθα:
«Το Πράσινο Βιβλίο βασίζεται σε μια θεωρία της άμεσης δημοκρατίας. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως υποστηρίζει ο Καντάφι, είναι μια αναποτελεσματική μορφή διακυβέρνησης, δεδομένου ότι αυτό σημαίνει διακυβέρνηση από μια μειοψηφία, στην οποία η πλειοψηφία έχει λίγο άμεσο λόγο. Ο σοβιετικός κομμουνισμός, από την άλλη πλευρά, οδήγησε στην διακυβέρνηση από μία ακόμη μικρότερη ελίτ. Η “τρίτη εναλλακτική λύση” του ευνοεί την αυτοκυβέρνηση, στην οποία ο καθένας μπορεί ουσιαστικά να συμμετέχει.
Σε κάποια στιγμή της συζήτησης  δείχνει το σύμβολο με το οποίο καλύπτεται η τέντα. Πρόκειται για μια σειρά ομόκεντρων κύκλων, με έντονα τα σημεία σύνδεσης μεταξύ τους. Ο εξωτερικός κύκλος σχηματίζεται από τις βασικές συνελεύσεις του λαού, στις οποίες μπορεί ο καθένας να παραστεί και να συμμετάσχει ενεργητικά. Αυτές κοινοποιούν τις αποφάσεις τους σε εσωτερικές ομάδες, που τις μεταφέρουν τελικά στη Γενική Επιτροπή του Λαού – η οποία υποτίθεται ότι θα τις καταγράψει και θα τις ενεργοποιήσει, με περαιτέρω διαβουλεύσεις, εάν είναι απαραίτητο. Θεωρητικά, η Λιβύη έχει αυτοδιοίκηση χωρίς κράτος». (Βλ. The colonel and his third way, περ. NewStatesman, 28 August 2006)
Δεν ξέρω τι σημαίνει η τελευταία… «θεωρητική» πρόταση. Μάλλον κάτι ανάλογο με το «θεωρητικό» σοσιαλισμό που ζήσαμε και ζούμε επί Πασόκ, δηλαδή επί εφαρμογής του «τρίτου δρόμου» στην Ελλάδα. Έτσι και, κατά την άποψη του Καντάφι, στην «Σοσιαλιστική Τζαμαχιρίγια» της Λιβύης το κράτος, δηλαδή ο πανίσχυρος Καντάφι, οι υπουργοί του, ο στρατός του, η αστυνομία του, οι δικαστές του, οι φυλακές του κι όλος ο συρφετός της γραφειοκρατίας του… «θεωρητικά» δεν υπάρχουν κι ούτε ασκούν εξουσία. Φυσικά, απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα, σε λίγο θα κυβερνήσουν οι άλλοι, για τους οποίους το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η CIA, τα «δημοκρατικά» αραβικά καθεστώτα κ.ά. συνέπραξαν για να καταστραφεί η Λιβύη και να πνιγεί ο λαός της στο αίμα. Το γιατί είναι καταγραμμένο και δημοσιευμένο σε πλήθος κειμένων, αν και η απλή μας λογική επαρκεί για να δούμε πίσω απ’ το αίμα της Λιβύης τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα. Μόνο για κάποιους «δικούς» μας θα ήθελα να προσθέσω δυο λόγια.
Πέρσι (Ιούνιος 2010)  ο Γεώργιος Αντρέα Παπανδρέου, στα πλαίσια του ρόλου του ως ψυχαναγκαστικού ναυαγοσώστη της «πατρίδος», δηλαδή των καπιταλιστικών συμφερόντων της ελληνικής άρχουσας τάξης, για τα οποία σήμερα η Ελλάδα συμμετέχει στη σφαγή του λαού της Λιβύης, πήρε τον αναπληρωτή υπουργό εξωτερικών της κυβέρνησής του και ταξίδεψε στη Λιβύη για να συναντήσει τον Καντάφι. Τα φιλοκυβερνητικά Νέα (9.6.2010), δημοσίευσαν ένα άρθρο με τον υπαινικτικό τίτλο «Ο τρίτος δρόμος… για τις μπίζνες».  Σ’ αυτό, αφού Τα Νέα αναφέρονται εκτενώς  στις παρελθούσες «ιδεολογικές» σχέσεις του Αντρέα Παπανδρέου με τον Καντάφι, φτάνουν και στο λόγο της επίσκεψης του πρωθυπουργού μας ως εκπροσώπου (dealer) των ελληνικών καπιταλιστικών συμφερόντων: «Αυτή τη φορά…, το στίγμα της συνάντησης δεν είναι ιδεολογικό, αλλά οικονομικό. Ναι μεν η κυβέρνηση θέλει να διατηρήσει τις καλές της σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η σημερινή επίσκεψη του Πρωθυπουργού, συνοδεία του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα, αλλά τον πρώτο λόγο για την Αθήνα έχουν οι επιχειρηματικές συμφωνίες». Ποια είναι η «Αθήνα» για την οποία τον πρώτο λόγο τον έχουν οι επιχειρηματικές συμφωνίες; Πρόκειται για ένα σύνολο εταιρειών, που για τα συμφέροντά τους συμμετέχει σήμερα η «Ελλάδα» στη σφαγή του λαού της Λιβύης. Αυτές αναπτύσσουν εδώ και χρόνια τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες στη Λιβύη και ενδιαφέρονται κατά «πρώτο λόγο» για τη βελτίωση της θέση τους, δηλαδή για την αύξηση των κερδών τους από την υπερεκμετάλλευση του λιβυκού προλεταριάτου, δηλαδή των ανθρώπων με τα καλάσνικοφ και τις σαγιονάρες. Μια σειρά ονομάτων των εταιρειών αυτών δημοσίευσε το Βήμα στις 3.3.2011:
«Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του 2009 του ελληνικού εμπορικού γραφείου στην Τρίπολη, η ελληνική επιχειρηματική παρουσία στην Λιβύη παραδοσιακά εντοπίζεται στον κατασκευαστικό τομέα, στον οποίο δραστηριοποιούνται οι εταιρείες J&P Iωάννου & Παρασκευαϊδης, “ΕΤΕΠ” (που μετονομάστηκε σε Τageco), Αρχιρόδον, ΤERNA, Κουρτίδης, Olympia, Σικελίς, και η εταιρεία Maritech. Υπάρχει επίσης αριθμός μικρού μεγέθους εργοληπτικών εταιρειών που έχουν αναλάβει κυρίως υπεργολαβίες.
Στον τομέα της ενέργειας, τα Ελληνικά Πετρέλαια Α.Ε. (συμμετοχή με ποσοστό 20% σε κοινοπραξία με την αυστραλιανή Woodside Energy και την ισπανική Repsol) πούλησαν την συμμετοχή τους στην Gaz de France έναντι τιμήματος 151 εκατ. ευρώ το 2008 ενώ συνεχίζουν να διατηρούν γραφείο με εμπορική πλέον δραστηριότητα.
Τα Διυλιστήρια Χερσονήσου του Αίμου ΑΕΒΕ (Green Oil S.A.) συμμετέχουν με 66% σε joint venture με την λιβυκή εταιρεία Faris Al Khallej.
Σε εξέλιξη βρίσκεται επένδυση της εταιρείας ΕΤΕΜ (υπό την επωνυμία “Lamar S.A.”) ύψους 20 εκατ. ευρώ που περιλαμβάνει την κατασκευή μονάδας χύτευσης αλουμινίου και μονάδων παραγωγής προφίλ αλουμινίου και ηλεκτροστατικής βαφής. Η ολοκλήρωση της επένδυσης καθυστερεί λόγω εμπλοκής στο ιδιοκτησιακό καθεστώς.
Επίσης, δραστηριοποιείται εκεί η Intracom (Intracom Libya Branch), διεκδικώντας έργα στον τομέα των τηλεπικοινωνιών και η εταιρεία SABO στην κατασκευή μονάδων πλακιδίων. Γενικότερα, σειρά ελληνικών επιχειρήσεων ασκεί εμπορική δραστηριότητα κυρίως στους τομείς των δομικών υλικών, τροφίμων και φαρμακευτικών.
Τέλος, φαίνεται να έχει κολλήσει για τα καλά το έργο των 25 εκατ. ευρώ για την υποβρύχια σύνδεση Λιβύης – Ελλάδας με πόντιση καλωδίου οπτικών ινών στη Μεσόγειο, στο οποίο ενεργό ρόλο έχει η OTEGlobe, θυγατρική του OTE.
Υπενθυμίζεται ότι το περασμένο καλοκαίρι ο Γ. Παπανδρέου είχε συζητήσει με τον Καντάφι την πιθανή συνεργασία σε τρία σημαντικά projects: τη διαχείριση των υδάτινων πόρων της Λιβύης με την ΕΥΔΑΠ να αναλαμβάνει το ρόλο του συμβούλου, την ανάληψη του management του διεθνούς αεροδρομίου της Tρίπολης από το «Ελ. Βενιζέλος» και παραγγελίες (εμπορικές και αμυντικές) εκ μέρους της Λιβύης στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά
».
Τα ελληνικά καθεστωτικά ΜΜΕ (εφημερίδες και κανάλια) διαπράττουν πλύση εγκεφάλου σε όλο το διάστημα της σφαγής του λιβυκού λαού, προσπαθώντας να εγκλωβίσουν  το ενδιαφέρον των Ελλήνων αναγνωστών και θεατών με ερωτήματα «ποδοσφαιρικού» τύπου, και κυρίως με το «ποιος τελικά θα νικήσει;» στον πόλεμο της Λιβύης. Αυτές τις ημέρες, το επίκαιρο ερώτημα που τα απασχολεί είναι το αν τελικά θα συλληφθεί ο Καντάφι. Φυσικά, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα αυτού πολέμου θα «νικήσουν» οι καπιταλιστές και θα ηττηθεί ο λαός της Λιβύης που χύνει το αίμα του για να υποστεί στο τέλος την υπερεκμετάλλευση της εργατικής του δύναμης. Όσο γι’ αυτόν με το καλάσνικοφ και τις σαγιονάρες, είναι βέβαιο ότι στο τέλος, αν δεν σκοτωθεί, θα του πάρουν το καλάσνικοφ και θα του μείνουν οι σαγιονάρες. Κι αν του μείνουν κι αυτές…

Advertisements

One thought on “Καλάσνικοφ με σαγιονάρες

  1. Παράθεμα: Καλάσνικοφ με σαγιονάρες « Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.