Οι κέρβεροι του Αστικού Συντάγματος

Βρυχήθηκε και πάλι εχτές (19.11.2010) στο Mega ο ευτραφής ηγέτης των σοσιαλιστών Πάγκαλος κατά του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Όχι πως του δόθηκε κάποια αφορμή για να βρυχηθεί, αλλά έτσι απαιτεί ο ρόλος του ως κέρβερου, προστάτη που Αστικού Συντάγματος, έτοιμου να κατασπαράξει οποιονδήποτε αριστερό τολμήσει να αμφισβητήσει το αστικό καθεστώς. Ή, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, η αφορμή του δόθηκε από τα αποτελέσματα των πρόσφατων περιφερειακών και δημοτικών εκλογών που ενίσχυσαν συνολικά την Αριστερά και ιδιαιτέρως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Κι όπως ούρλιαξε ο κερβεράκος Άδωνις από την τρομάρα μήπως ακολουθήσει λαϊκός χείμαρρος «και καταλάβουν οι μπολσεβίκοι την Εξουσία», έτσι κι ο μέγας εξουσιοφύλαξ Πάγκαλος έπρεπε να ξαναπεί τα δικά του περί του κομμουνιστικού κινδύνου:
«Σοβαρό πρόβλημα είναι το αστικό Σύνταγμα και η αστική νομοθεσία, που λέει κυρία βουλευτής του ΚΚΕ ότι “δεν τα σεβόμαστε”. Θεωρώ ότι είναι παράνομη, αλλά δεν έχει σημασία, γιατί υπάρχουν εισαγγελείς και αστυνομία (…) Υπάρχουν χώρες που αν βουλευτής πει αυτό το πράγμα, υπόκειται σε ποινή (…) Είναι πολύ μεγάλο πολιτικό θέμα, βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου να λέει αυτό το πράγμα. Ζούμε στον κόσμο της παπάρας ή αυτός που το λέει αυτό, πρέπει να μας εξηγήσει ποιες είναι οι απόψεις του για να κάνουμε και εμείς τον λογαριασμό. (…) Η δημοκρατία είναι μία. Δεν υπάρχουν αστικές, δεξιές δημοκρατίες. Η κοινωνική ανισότητα είναι άλλο πρόβλημα από τη δημοκρατία».
Σε ποιον απευθυνόταν πραγματικά ο μέγας αυτός πολιτικός της «παπαρολογίας»; Στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας; Να μου επιτρέψετε να αμφιβάλω! Όχι μόνο επειδή έκανε τις παραπάνω δηλώσεις στο Mega, επομένως προς τους ακροατές, χωρίς να υπάρχει κανείς συνομιλητής από το Κ.Κ.Ε για αντίλογο∙ αλλά, κυρίως, επειδή το Κ.Κ.Ε έχει επανειλημμένα απαντήσει σε τέτοιες κατηγορίες και έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του, ασχέτως αν κάποιοι από εμάς τους αντιρρησίες συμφωνούμε ή διαφωνούμε μ’ αυτές τις θέσεις. Ας πάρουμε, ως παράδειγμα, μια από τις περιπτώσεις που το Κ.Κ.Ε απάντησε μέσω της Αλέκας Παπαρήγα σ’ αυτές τις κατηγορίες.
Ο Ριζοσπάστης (8.5.2010) δημοσίευσε ορισμένα αποσπάσματα από τη συνέντευξη που παραχώρησε η Αλέκα Παπαρήγα σε δημοσιογράφους του ANTENNA. Μεταξύ άλλων θεμάτων, εκείνοι επέμειναν να τους απαντήσει καθαρά η Γ.Γ της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε πάνω στο επίμαχο ζήτημα, δηλαδή ποια είναι η θέση του Κ.Κ.Ε απέναντι στο Σύνταγμα. Κι εκείνη, μεταξύ των καταγγελιών της για τα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα του κυβερνώντος κόμματος, απάντησε: «Ό,τι άρθρα έχει το Σύνταγμα, τα οποία, ξέρετε, είναι κομψά ή ως έκφραση είναι θετική, τα αξιοποιούμε ακριβώς για να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα του λαού. Τα άρθρα εκείνα τα οποία εκχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα του λαού, αυτά τα άρθρα τα οποία είναι καθαρά άρθρα, λέμε στο λαό το εξής πράγμα: Ότι πρέπει με λαϊκή πλειοψηφία να δημιουργήσεις προϋποθέσεις τα άρθρα είτε να αναθεωρηθούν, είτε και να αλλάξει το Σύνταγμα». Εκείνοι επέμειναν, θέλοντας να μάθουν, αν το Κ.Κ.Ε, μέχρι να μπορέσει ν’ αλλάξει τα παραπάνω άρθρα, θα τα «σέβεται». Και της λένε ότι «το πλαίσιο στο οποίο εσείς μπορείτε να αγωνιστείτε και να αλλάξετε το Σύνταγμα είναι ο καταστατικός χάρτης του δημοκρατικού πολιτεύματος που είναι το ίδιο το Σύνταγμα. Άλλο να το αλλάξω και άλλο το σέβομαι». «Μα παλεύω να το αλλάξω», απάντησε η Αλέκα Παπαρήγα. «Μα αν πω “σέβομαι”, σημαίνει ότι λέω στον ελληνικό λαό “σκύψε το κεφάλι”. Μα, αύριο μπορεί να έχουμε ακόμα πιο αντιδραστικές εξελίξεις. Εδώ, και τα δικτατορικά καθεστώτα κάνουν εκλογές και κάνουν και Σύνταγμα. Το Σύνταγμα μιλάει για λαϊκή κυριαρχία. Η λαϊκή κυριαρχία είναι κάτι το οποίο πρέπει να επιβεβαιώνεται ανά πάσα στιγμή».
Νομίζω ότι η απάντηση της Γ.Γ. της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε ήταν καθαρή: Υπάρχουν άρθρα στο Σύνταγμα που το Κ.Κ.Ε θέλει να τα αλλάξει. Το να πεις ότι «σέβεσαι» αυτά τα άρθρα, σημαίνει ότι δηλώνεις την υποταγή σου σε ό,τι αυτά επιτάσσουν. Τι είδους αγώνα για αλλαγή τους θα κάνεις, αν λες συγχρόνως ότι τα σέβεσαι; Και ανέφερε, ως παράδειγμα, την παραχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Υπάρχει, όμως, κι ένας άλλος κέρβερος, διευθύνων της 4ης Αστικής Εξουσίας, ο Σταύρος Ψυχάρης, που βρυχήθηκε μέσω του Βήματος κατά του Κ.Κ.Ε, στις 9.5.2010 («Τα φαντάσματα του Λένιν και οι σκιές του Τσάρου»), δηλαδή δύο μόλις ημέρες μετά τη συνέντευξη της Παπαρήγα στον ANTENNA. Στο άρθρο του, ο συνδαιτυμόνας αυτός της Κυβέρνησης ισχυρίστηκε ορθά κοφτά: «Πρέπει πριν απ’ όλα να σημειωθεί ότι το δημοκρατικό πολίτευμα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. (…)Απαιτείται μεγάλη ανοχή της Πολιτείας για να επιτρέπεται σε πολιτικά σχήματα, οργανώσεις, κινήματα και ομάδες ατόμων η δραστηριότητα με στόχο να αλλάξουν θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Για να προλάβει τυχόν παρεξηγήσεις ο Συνταγματικός Νομοθέτης όρισε (Σύνταγμα του 1975) ότι όλα τα πολιτικά κόμματα, για να λειτουργούν νομίμως, πρέπει να καταθέτουν δήλωση στον Άρειο Πάγο ότι  σέβονται το ισχύον Πολίτευμα. Κινούνται λοιπόν εκτός των ορίων της νομιμότητας όσοι αμφισβητούν το Πολίτευμα, έστω και αν επικαλούνται τη θέληση του, αμέτοχου σε τέτοιες διεργασίες, Λαού». Με άλλα λόγια είτε θέλει ο Λαός είτε δε θέλει, δεν του πέφτει λόγος για το Σύνταγμα και τις αλλαγές του. Οπότε κακώς επικαλείται η συντρόφισσα Παπαρήγα τη «λαϊκή κυριαρχία» στο θέμα της αλλαγής των άρθρων του Συντάγματος. Μάλιστα, αυτοί που έχουν ως «στόχο να αλλάξουν θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος» πρέπει να χρωστάνε χάρη στην Πολιτεία που τους ανέχεται.
Όπως θα προσέξατε, η Γ.Γ. της Κ.Ε του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας δε μίλησε για θεμελιώδεις και μη θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Ο κύριος Ψυχάρης πρόσθεσε αυτή τη διάκριση, θέλοντας μάλλον να στείλει ένα μήνυμα προς τους συντρόφους του Κ.Κ.Ε και να τους πει: «Προσέξτε, φαντάσματα του Λένιν! Μπορεί να σας ανέχεται η Πολιτεία, όταν λέτε ότι δε σας αρέσει το Σύνταγμα και ότι θα το αλλάξετε, αλλά πρέπει να ξέρετε ότι δεν μπορείτε να πειράξετε τις θεμελιώδεις διατάξεις του Συντάγματος. Άλλωστε υπογράψατε δήλωση ότι θα σέβεστε το ισχύον Πολίτευμα. Κι αφήστε το Λαό στην άκρη, γιατί δεν του πέφτει λόγος». Μπέρδεμα; Κι αν υπάρχει μπέρδεμα ποιος το έχει και πώς θα λυθεί;
Σαν μέλος του Λαού, άνοιξα πάλι τα σχολικά εγχειρίδια και το ίδιο το Σύνταγμα μπας και βγάλω καμιά άκρη. Λόγω συμπάθειας προς τη συντρόφισσα και επειδή δε μου αρέσει κι εμένα το αστικό καθεστώς της Ολιγαρχίας του Πλούτου που το βαφτίζουν τα μαντρόσκυλά του «Δημοκρατία», έψαξα πρώτα να βρω τι λένε τα εγχειρίδια και το Σύνταγμα για τη «λαϊκή κυριαρχία». Και στο διδασκόμενο στη Β΄ Λυκείου εγχειρίδιο «Πολιτική και Δίκαιο» (σελ. 45) διάβασα τα ακόλουθα: «Το Σύνταγμα ορίζει ότι “θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία”. “Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται υπέρ αυτού και του έθνους…” (άρθρο 1 παρ.1,2). Οι διατάξεις αυτές κατοχυρώνουν την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας». Αν είναι έτσι, αναρωτήθηκα, τότε τι «παπαρολογίες» μου γαυγίζουνε τα μαντρόσκυλα της κάθε Εξουσίας για τα «θεμέλια» του Πολιτεύματος;  Από το Λαό πηγάζει η οποιαδήποτε Εξουσία και πρέπει να δουλεύουνε υπέρ του Λαού, δηλαδή να κάνουν νόμο και Σύνταγμα αυτά που θέλει ο Λαός κι όχι να νομοθετούν σε βάρος των συμφερόντων του! Έχει δίκιο η Αλέκα, σκέφτηκα. Επειδή, όμως, δε μ’ αρέσει να τρέχω και θέλω να το βασανίζω και να διασταυρώνω αυτά που μου λένε, άνοιξα και το Σύνταγμα που υπάρχει στο τέλος του βιβλίου, μη τυχόν και γράφει ο συγγραφέας ότι του κατέβει. Κι εκεί με χαρά ανακάλυψα ότι πρώτο πρώτο φιγουράρει στο Σύνταγμα το άρθρο που ορίζει τα παραπάνω για… θεμέλια και λαϊκή κυριαρχία. Οπότε χάρηκα κι άρχισα να διαβάζω και τα άλλα άρθρα που θέσπισε «ο Συνταγματικός Νομοθέτης» του Ψυχάρη, δηλαδή η Βουλή που ψήφισε το Σύνταγμα με την εξουσία που της δώσαμε εμείς ο Λαός.  Αν δε θυμάστε τίποτε γι’ αυτή την εξουσία που δώσαμε, δεν πειράζει, το Σύνταγμα το γράφει κι εμείς δεν πρέπει να αμφισβητούμε αυτά που γράφει και ορίζει το Σύνταγμα.
Διαβάζοντας, λοιπόν, τα υπόλοιπα άρθρα, έφτασα και στο 110. Κι εκεί… κώλωσα! «1. Οι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση [όπως λέει η Αλέκα και το Κ.Κ.Ε], εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του Πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5 παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26 [όπως υποστηρίζει με κακεντρέχεια ο Ψυχάρης]». Αν πάτε να δείτε αυτά τα «εκτός», και ιδιαιτέρως το άρθρο 26, θα καταλάβετε ότι δεν έχουμε ως Λαός το δικαίωμα να αλλάξουμε το Πολίτευμα και τους βασικούς του θεσμούς, όπως είναι οι νομοθετικοί, οι εκτελεστικοί και οι δικαστικοί. Μα ο Λαός δεν είναι η πηγή της κάθε Εξουσίας; Δεν μπορεί ν’ αλλάξει αυτούς τους θεσμούς του αστικού πολιτεύματος; Ισχύουν και γι’ αυτόν τα εμπόδια των εξαιρέσεων του άρθρου 110; Με άλλα λόγια: Τι μπορεί να κάνει ο Λαός, όταν ακόμα και η μεγαλύτερη πλειοψηφία (ας πούμε 90%) θελήσει ν’ αλλάξει το αστικό πολίτευμα και τους θεσμούς του;
Το Κ.Κ.Ε, όπως είδαμε, δε μιλάει γι’ αυτό, αλλά για κάποια άρθρα του Συντάγματος που, όπως φαίνεται από τα παραδείγματα που ανέφερε η συντρόφισσα Αλέκα, επιτρέπεται ν’ αλλάξουν. Ίσως να υπονόησε και όλα τα άρθρα με την αναφορά της στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, αλλά δεν το είπε. Ο Ψυχάρης στο παραπάνω απειλητικό του άρθρο μίλησε καθαρά για την αδυναμία αλλαγής του αστικού μας Πολιτεύματος, έχοντας προφανώς στο μυαλό του το άρθρο 110 και τη δήλωση των κομμάτων περί σεβασμού του Συντάγματος. Οπότε τι θα κάνει η πλειοψηφία του Λαού (ακόμα κι αν είναι 90%), όταν θελήσει να αλλάξει το καθεστώς και να φτιάξει το δικό του Πολίτευμα; Νομίζω πως είναι… απλό (από θεωρητική άποψη). Επειδή με την γνωστή κοινοβουλευτική διαδικασία απαγορεύεται από το αστικό καθεστώς και τους στρατούς του, τις αστυνομίες του και τα μαντρόσκυλά του να αλλάξει ο Λαός ειρηνικά το Πολίτευμα και είναι βέβαιο ότι, αν το επιχειρήσει, θα κινητοποιηθούν όλες οι δυνάμεις του Καπιταλισμού για να ματαιώσουν μια τέτοια αλλαγή ως «αντισυνταγματική», το μόνο που μένει είναι η βίαιη ανατροπή του αστικού καθεστώτος. «Η επανάσταση του αυτονόητου», όπως θα έλεγε ο George Papandreou. Φυσικά οι σύντροφοι του Κ.Κ.Ε το γνωρίζουν καλά. Όπως γνωρίζουν και οι καπιταλιστές πολύ καλά ότι δεν υπάρχει ειρηνικός δρόμος για την ανατροπή του καθεστώτος τους, αφού τον έχουν συνταγματικά απαγορέψει. Εδώ έχει εφαρμογή κι εκείνη η γνωστή πολιτική θέση που υποστηρίζει ότι αν μπορούσαμε με εκλογές να ανατρέψουμε το καθεστώς, οι εκλογές θα ήταν παράνομες.

Advertisements