Το τρίτο θύμα

Horror-SilenceΘυμάστε φυσικά (πώς να το ξεχάσει κανείς;) εκείνο το επεισόδιο στην πρωινή εκπομπή του Παπαδάκη στον ΑΝΤ1, όταν η Ρένα Δούρου (το πρώτο θύμα) έγινε στόχος του μπουγέλου που εκσφενδόνισε εναντίον της ο ευπρεπής βουλευτής τής Χρυσής Αυγής Κασιδιάρης (μάλλον ως απάντηση στην αναφορά της σε κάποια δίκη που εκκρεμούσε εναντίον του για εφτά χρόνια (!), λόγω των αναβολών που ο ίδιος επιτύγχανε), κι αμέσως μετά, όταν η Λιάνα Κανέλλη (το δεύτερο θύμα) δέχτηκε τις γροθιές του στο πρόσωπό της. Εκείνη η δίκη που εκκρεμούσε συνδεόταν άμεσα με μια άλλη, άγνωστη γυναίκα (το τρίτο θύμα), που το 2007 (έξι χρόνια πριν από το παραπάνω τηλεοπτικό νεοναζιστικό ανδραγάθημα και σε εποχή που ο Κασιδιάρης δεν ήταν βουλευτής, αλλά άγνωστος ήρωας του νεοναζισμού και επίδοξος χορευτής του αργεντίνικου ταγκό) είχε τολμήσει να δώσει μια κατάθεση σε βάρος πέντε «φουσκωτών» νεοναζί που είχαν ξυλοκοπήσει, ληστέψει και μαχαιρώσει έναν φοιτητή. Τελικά η κατάθεσή της οδήγησε τον Κασιδιάρη στη Δικαιοσύνη ως κατηγορούμενο για συνδρομή σε ληστεία, απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία.
Συνέχεια ανάγνωσης

Αθέατα ταξικά εγκλήματα

Μια φωτογραφία του Sebastiao Salgado

Μια φωτογραφία του Sebastiao Salgado

Δεν τις πάω κάτι τέτοιες «Παγκόσμιες Ημέρες», όπως αυτή της 28ης Απρίλη: «Παγκόσμια Ημέρα για την Υγεία και την Ασφάλεια στην Εργασία», λέει ο επίσημος Ημερολόγος. Και προσθέτει «Διεθνής Ημέρα Μνήμης Εργατών»! Ποιών εργατών, αλήθεια; Να θυμηθούμε τι; Εμένα μου θυμίζουν γιορτές πάνω σε μνήματα και νεκροταφεία, δολοφόνους εργατικών τάξεων και λαών που συνεχίζουν να εξουσιάζουν τις χώρες και τον Κόσμο, να πολλαπλασιάζουν τα εγκλήματά τους και να τα εμπλουτίζουν με νέα μέσα και μεθόδους, συνεχίζοντας κυνικά και αδιάφορα το αδηφάγο τους έργο για μεγιστοποίηση του καπιταλιστικού τους κέρδους. Κι ύστερα να που ορίζεται μια ψευδεπίγραφη ημέρα που αναγορεύει τις δολοφονίες σε «ατυχήματα».
Συνέχεια ανάγνωσης

Ο πόλεμος και τα νεοναζιστικά καθίκια

nazianimal1Υπάρχουν στην Ιστορία, την παλαιότερη και τη σύγχρονη, πόλεμοι και πόλεμοι. Γι’ αυτό οι επαναστάτες, προβαίνοντας σε μια κρίσιμη διάκριση και μελετώντας την κάθε περίπτωση χωριστά και συγκεκριμένα αλλά πάντοτε από την άποψη του προλεταριάτου και των καταπιεζόμενων τάξεων, καταδίκαζαν τους πολέμους ανάμεσα στους λαούς, αυτούς που διεξάγονται για τα συμφέροντα της κάθε άρχουσας τάξης, και υπερασπίζονταν πάντα τους ταξικούς πολέμους των καταπιεζόμενων ενάντια στην άρχουσα τάξη· των δούλων ενάντια στους δουλοκτήτες, των δουλοπάροικων ενάντια στους φεουδάρχες, των εργατών ενάντια στους καπιταλιστές, των διαφόρων λαών ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους αποικιοκράτες.
Συνέχεια ανάγνωσης

Κι ακολούθησε η σφαγή των νηπίων…

01AΧριστούγεννα! Κι όπως λέει ο ευαγγελικός μύθος του Ματθαίου, τη γέννηση του θεανθρώπου ακολούθησε η ημέρα της σφαγής χιλιάδων νηπίων απ’ τον Ηρώδη (29 Δεκέμβρη) — κάπου δεκατέσσερις χιλιάδες. Κι αυτή τη σφαγή την ξεχνάμε… Ίσως γιατί, πέρα απ’ το μύθο, συνηθίσαμε στις σφαγές· γιατί δεν ήταν η πρώτη, αφού πριν απ’ αυτή είχαν προηγηθεί χιλιάδες τέτοιες σφαγές κατ’ εντολήν του επουράνιου Κυρίου και των πάντα ευλογημένων από Αυτόν εγκόσμιων Εξουσιών, ούτε η τελευταία, αφού μέχρι αυτή τη στιγμή συνεχίζουν να διαπράττονται χιλιάδες άλλες, με πιο πρόσφατες αυτές στη Μέση Ανατολή   και στην Αφρική, όπου, στο όνομα του Θεού  (των Χριστιανών, των Μουσουλμάνων, των όποιων Άλλων της παγκόσμιας θρησκευτικής μυθολογίας…) και για τα συμφέροντα των Κυρίαρχων του Κόσμου αλληλοσφάζονται οι πιστοί που θεωρούν ως θεάρεστο το πρόσθετο καθήκον να σφάξει ο ένας τα παιδιά του άλλου. Κάτι σαν θρησκευτικό bonus δηλαδή, που διευκολύνει την πρόσβαση στον Παράδεισο των θεών τους.
Συνέχεια ανάγνωσης

Χίλια φερετράκια με κατάμαυρα καπάκια…

children_workersΗμέρες σαν αυτή της 20ής Νοέμβρη που πέρασε («Παγκόσμια ημέρα για τα δικαιώματα του παιδιού», λέει…), είναι ημέρες που σε τέτοιες εποχές και καταστάσεις που ζει ο Κόσμος («παράπλευρες απώλειες» εκατοντάδων παιδιών από νατοϊκές επιδρομές, πνιγμοί παιδιών που προσπαθούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο για να ξεφύγουν με τους δικούς τους απ’ τους πολέμους και την πείνα, χιλιάδες καθημερινοί θάνατοι παιδιών στην Αφρική από πολέμους, λιμούς και ασθένειες…) αλλά και η Ελλάδα , που την κυβερνούν αυτοί που κατέστρεψαν και που συνεχίζουν να καταστρέφουν, μαζί με τ’ άλλα, και το μέλλον των παιδιών της χώρας (πλην αυτών της άρχουσας τάξης), μου προξενούν πένθιμα συναισθήματα και οργή, ιδιαιτέρως όταν σκέφτομαι πως την αντίστοιχη Σύμβαση του ΟΗΕ, μπορεί να μην την έχουν επικυρώσει οι ΗΠΑ και η Σομαλία, αλλά η  αστική μας κυβέρνηση έτρεξε να την επικυρώσει απ’ τις πρώτες, για να αποδείξει περίτρανα ότι οι νόμοι της για τα δικαιώματα που υποτίθεται ότι κατοχυρώνει η Σύμβαση (Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και άλλων ηχηρών Μπλαμπλά…) έχουν πραγματική ισχύ μόνο για τα παιδιά της άρχουσας τάξης.
Συνέχεια ανάγνωσης

Ο εξουσιαστικός μύθος του «καλού βασιλιά»

the_good_kingΚαλά κρατούν στα μυαλά πολλών ανθρώπων, παρότι πεπαλαιωμένοι, αρκετοί εξουσιαστικοί μύθοι, προσαρμοσμένοι ανάλογα στις συνθήκες διαφόρων εποχών και πολιτευμάτων, από την εποχή της Φεουδαρχίας μέχρι σήμερα. Κι αν κάποτε οι μύθοι αυτοί αφορούσαν την επιθυμία και το αίτημα της άρχουσας τάξης να αναλάβει ένας… «καλός βασιλιάς» την διακυβέρνηση του κράτους της, προσαρμοσμένο στο σήμερα το σχετικό αίτημα αφορά την ανάδειξη στον πρωθυπουργικό «θρόνο» ενός «καλού» πρωθυπουργού και, συνήθως ως αξεσουάρ, μιας κυβέρνησης κατάλληλης να ικανοποιήσει αποτελεσματικότερα τα κυρίαρχα συμφέροντα. [Παρεμπιπτόντως, μέχρι και οι δικοί μας νεοναζί, ως αστικό κόμμα και συνάμα πολιτικo-εγκληματική συμμορία, αντέγραψαν χρυσαβγικώς και προέταξαν στο πρόγραμμά τους το σλόγκαν της Ναζιστικής Γερμανίας «Ein Volk, ein Reich, ein Führer» (ένα λαός, μια χώρα, ένας αρχηγός), ανακηρύσσοντας προφανώς τον αρχηγίσκο τους Μιχαλολιάκο ως τον καλύτερο φύρερ για την διακυβέρνηση του εκφασισμένου αστικοδημοκρατικού μας πολιτεύματος.]
Συνέχεια ανάγνωσης

Ο εγγονός του Πάγκαλου

sumoΤελικά, περιπτώσεις σαν του Θόδωρου Πάγκαλου (του εγγονού του ομώνυμου δικτάτορα) έχουν θέσει τα τελευταία χρόνια σε σοβαρή δοκιμασία κάποιες πεποιθήσεις μου που τις θεωρούσα ακλόνητες, όπως την καθοριστική προτεραιότητα των εν γένει κοινωνικών σχέσεων και συνθηκών έναντι της κληρονομικότητας, σχετικά με τη διαμόρφωση της προσωπικότητας, της ιδεολογίας  και της συμπεριφοράς ενός ατόμου. Και μη βιαστούν κάποιοι δογματικοί μαρξιστές να μου πουν «μα, τι αντιφατικά είναι αυτά που λες τώρα;» ή «δε σκέφτεσαι σε ποιες οικογενειακές συνθήκες μεγάλωσε αυτό το Σούμο!» (δυστυχώς, τ’ άκουσα κι αυτό το γιαπωνέζικο από κάτι ψευδοσλανγκόφιλα φρικιά), αλλά θα ήθελα ν’ απαντήσω στους πρώτους (τους δογματικούς) να μην ξεχνούν ότι ο Μαρξ είχε ως βασική αρχή του το «de omnibus dubitandum (est)» (να αμφιβάλεις / να διερωτάσαι για όλα…), οπότε καλώς κάνω και θέτω τις πεποιθήσεις μου σε αμφισβήτηση (σύμφωνα πάντα με τα νεότερα δεδομένα και την επιστήμη), όσο για τα ψευδοσλανγκόφιλα, θα ήθελα να τους προτρέψω να χρησιμοποιούν καλύτερα τη Σλανγκική, αφού σύμφωνα με το σλανγκ λεξικό η λέξη «σούμο» αναφέρεται απλώς στους υπέρβαρους, τους παχύσαρχους, αυτούς που θυμίζουν παλαιστές του σούμο, χωρίς υποτιμητικές συνδηλώσεις, ιδιαιτέρως για τα πολιτικά ΑμεΑ …
Συνέχεια ανάγνωσης